2017

Het is goed om bij een afscheid even terug te kijken en te genieten van muziek uit het verleden .  In 2017 moesten we op 3 oktober  plotseling afscheid nemen van Tom Petty.  In 2012 bezocht ik, wat nu blijkt, zijn laatste optreden in Nederland. 5 sterren recensie in de Volkskrant (zie hier).  Later bleek dat Tom Petty is overleden aan een overdosis aan medicijnen onder andere omdat hij al een tijd met een gebroken heup optrad…. En enkele weken later moesten we ook afscheid nemen van Gordon Dowie, frontman van The Tragically Hip.  Deze band heb ik meerdere keren in Nederland en België mogen zien en elke keer was het weer een feest.  Mooie herinneringen.

Maar er was in 2017 ook weer nieuwe aanwas. Een jonge artiest waar we nog hoop ik lang van mogen genieten is Quinn Sullivan.  Toen hij 6 jaar was trad hij op in de Ellen DeGeneres Show. In 2017 , op 18 jarige leeftijd, brengt hij zijn derde studioplaat uit.  Hij is geboren met een gitaar in de hand. Virtuoos. Maar ook op het gebied van roots / america ontdekte ik een aantal nieuwe artiesten, al zijn sommige in de US al wat langer bekend.  Quiles & Cloud en de The Infamous Stringdusters bleven nog het meest bij.  Kijk en oordeel zelf (onder de lijst)

Op live gebied waren vooral de optredens van Ryan Adams (Vredenburg) en Jason Isbell (Paradiso) briljant.  Al dacht ik dat Ryan al na 3 nummers ging afhaken. Na een 5 minuten pauze en toespraak hield het publiek zich in met het maken van foto’s met flits. Gelukkig maar.

De lijst dit jaar

  1. Chris Robinson Brotherhood – Behold The Seer
  2. Elbow – Magnificent (She Says)
  3. Quiles & Cloud – Black Sky Lightning
  4. Rhiannon Giddons – Come Love Come
  5. Jeangu Macrooy – Fire Raging
  6. The Lone Bellow – Walk Into A Storm
  7. Lizz Wright – Southern Nights
  8. Aimee Mann – Knock it off
  9. Nikki Lane – Highway Queen
  10. Gregg Allman – My Only True Friend
  11. Lilly Hiatt – All Kinds of People
  12. Pete Murray – Sold
  13. The War On Drugs – Pain
  14. David Rawlings – Airplane
  15. Alison Krauss – River in the Rain
  16. John Mellencamp & Carlene Carter – All Night Talk Radio
  17. Ozark Henry – Where Is the Love
  18. Sam Outlaw – Bottomless Mimosas
  19. Sam Smith – Burning
  20. Flo Morrissey and Matthew E. White – Looking For You
  21. Sean Rowe – The Salmon
  22. Siv Jakobsen – Shallow Digger
  23. The Infamous Stringdusters – Back Home
  24. Steven Wilson – Refuge
  25. Son Volt – Lost Souls
  26. David Crosby – Sell Me A Diamond
  27. Julie Byrne – Morning Dove
  28. Courtney Marie Andrews – Put the Fire Out
  29. Sharon Jones and the Dap Kings – Matter of Time
  30. Tift Merrit – Proclamation Bones
  31. Richard Edwards – Rollin Rollin Rollin
  32. Curtis Harding – Go As You Are
  33. Leslie Mendelson – Chasing The Thrill
  34. Jason Isbell and the 400 Unit – If We Were Vampires
  35. Quinn Sullivan – Midnight Highway
  36. Steven Wilson – To The Bone
  37. Chris Robinson Brotherhood – Dog Eat Sun
  38. Charlie Worsham – Southern By the Grace of God
  39. Quiles & Cloud – Shake Me Now
  40. Andrew Combs – Better Way
  41. A Blaze Of Feather – Dust in the Wind
  42. Ryan Adams – Breakdown
  43. Mark Eitzel – La Llorona
  44. The Americans – I’ll be yours
  45. Robert Plant – The May Queen
  46. Elbow – Trust the Sun
  47. The National – The System Only Dreams In Total Darkness
  48. Kenny Wayne Shepherd – Ride of your life
  49. The Infamous Stringdusters – Black Elk
  50. Jason Isbell and the 400 Unit – Cumberland Gap
  51. Nothing But Thieves – Sorry
  52. Big Big Train – As the Crow Flies
  53. Quinn Sullivan – Buffalo Nickel

En hieronder enkele beelden van het afgelopen jaar :

2011

Het jaar 2011 is het jaar van de vrolijke deuntjes. In een jaar waar we alleen maar praten over crisis en ellende en langer werken of helemaal geen werk is vrolijke muziek de uitkomst. Gotye, Ben Howard, Crystal Fighters, Foster The People en The Young Giants hebben dat begrepen. Vrolijke plaatjes voor een goed humeur.

Zoals van mij verwacht mag worden zijn er ook een paar oude bekenden die in 2011 met een nieuw album kwamen weer het verschil maken. Amos Lee, Snow Patrol, Ane Brun, dEUS, Foo Fighters of The Jayhawks horen zo langzamerhand tot mijn All Time Favourite. Maar er waren ook nog wat (nieuwe) hoogtepunten.

Adele kwam met haar 2e album, 21; een album dat aan het einde van 2011 al zo ongeloofelijk grijs is gedraaid en zelfs al noteringen in de Top 2000 Aller Tijden heeft. Turning Tables zag ik voor het eerst vertolkt worden door Gwyneth Paltrow in Glee. Op zoek naar het orgineel kwam ik erachter dat het nummer van Adele was en toen ik haar op Youtube live hoorde zingen was ik er zeker van, het beste nummer van haar CD. In November zag ik dan eindelijk Elbow live in Antwerpen. Het optreden was zo indrukwekkend dat 2 songs (met !) van hun laatste cd niet mogen ontbreken.

Als laatste nog even aandacht voor de Rival Sons. Weer een band die muziek op de Led Zeppelin leest heeft geschoeit: dus altijd goed. Omdat ik geen goede vertolking van Gypsy Heart kon vinden maar iets anders van Led Zeppelin : deze vertolking van Michael Winslow (Police Academy) van Wholatta Love is Superrrrrr

Inmiddels zijn er wel weer beelden van de Rival Sons te zien :

Mijn lijstje van 2011 is als volgt:

CD1
01. Adele – I’ll Be Waiting
02. Gotye – In Your Light
03. Ben Howard – Only Love
04. Joan As A Policewoman – The Magic
05. Fink – Who Says
06. Amos Lee – Out Of The Cold (featuring Pieta Brown)
07. Feist -The Bad In Each Other
08. Gillian Welch – The Way It Will Be
09. Selah Sue – Mommy
10. Rumer – Healer
11. Drive-By Truckers – Where’s Eddie
12. Crystal Fighters – Plage
13. Anna Calvi – No More Words
14. Florence & The Machine – Heartlines (Acoustic)
15. Ane Brun – Lifeline
16. Alison Krauss And Union Station – Miles To Go
17. Wilco – Black Moon
18. Racoon – Better Be Kind
19. Jonathan Jeremiah – If You Only
20. Adele – Turning Tables

CD2
01. Elbow – High Ideals
02. Airship – Algebra
03. Black Country Communion – The Battle For Hadrian’s Wall
04. Foster The People – Houdini
05. Israel Nash Gripka – Antebellum
06. Young The Giant – I Got
07. Dazzled Kid – Yes No Maybe
08. dEUS – Dark Sets In
09. Neal Morse – Road Dog Blues
10. Foo Fighters – Rope
11. Rival Sons – Gypsy Heart
12. Incubus – Isadore
13. Teitur – Let The Dog Drive Home
14. Iron & Wine – Monkeys Uptown
15. Jon Allen – No One Gets Out Of Here Alive
16. Jayhawks – Stand Out In the Rain
17. Ryan Adams – Invisible Riverside
18. Snow Patrol – Lifening
19. Elbow – Jesus Is A Rochdale Girl

Enkele video’s van het jaar 2011

Adele – Turning Tables

Ben Howard – Only Love

Elbow – Jesus Is A Rochdale Girl

Young The Giant – I Got

Airship – Algebra

2008

… waren er 2 cd’s die in het lijstje favorieten aller tijden komen. De eerste werd gemaakt door Elbow (Seldom Seen Kid) en de andere door de Kings of Leon (Only By The Night).

Humo beschrijft de CD van Elbow op haar site : “Elbow maakt het potentiële kopers niet makkelijk. Wie hun nieuwe cd wil voorproeven via de luisterpaal (in een platenzaak of bijvoorbeeld op de VPRO-site), moet over enig doorzettingsvermogen beschikken: bij de eerste beluistering is openingssong ‘Starlings’ met z’n avant-gardistische gitaarintro namelijk een bijzonder taaie brok.
Maar wie afhaakt, mist één van de mooiste popplaten van het jaar.
Op ‘The Seldom Seen Kid’ rekent zanger en tekstschrijver Guy Garvey af met demonen die hem al lang kwelden, maar acuut de kop opstaken na het schielijk overlijden van zijn goede vriend, musicien maudit Bryan Glancy: een overdaad aan roesmiddelen (‘Some Riot’) bijvoorbeeld, of een gebroken hart waarvan de stukken zich node laten lijmen (‘The Bones of You’).
Maar ‘t is niet alleen misère wat de klok slaat. In ‘The Fix’, een hilarisch duet met Richard Hawley, proberen twee hustlers een paardenrace te fiksen. In het mijmerende ‘Mirrorball’ gloort voorwaar een nieuwe liefde, en in het geile ‘An Audience with the Pope’ wordt die al meteen driftig geconsumeerd (‘And the things that she’s asked me to do would see a senior saint forgetting his name’). En wie heimwee heeft naar Talk Talk krijgt met ‘Weather to Fly’ méér dan balsem op de wonde.
Opvallend, een paar songs steunen op blues. De organisatoren van BRBF in Peer hoeven nochtans niet naar de telefoon te rennen: het bluesy basismateriaal wordt grondig herkneed tot groovy grandeur (‘Grounds for Divorce’) of walsende weemoed (‘The Loneliness of a Tower Crane Driver’). ‘The Bones of You’ en ‘One Day Like This’ leveren nogmaals het bewijs dat tegenwoordig niemand beter dan Elbow een koor in een popsong integreert. En als deze heren violen en cello’s laten aanrukken (‘Friend of Ours’), dan is het resultaat géén liedje waar strijkers op geplakt zijn, maar een volmaakte symbiose.
Elbows vierde is van een zelden gehoorde schoonheid. Here’s to you, kid.

Voor de Kings of Leon reserveren ze de volgende complimenten : ” ‘Hitsensatie Kings Of Leon verovert Vlaanderen’, zo lezen wij hier zojuist op de populaire website zangtalent.be (‘alle Vlaamse artiesten binnen klikbereik!’). Het blijft wennen: vijf jaar geleden nog waren de Kings een stelletje okselmeurende drop-outs die wat aanrommelden in de alternatieve marge (‘het zuidelijke antwoord op The Strokes’); nu zijn ze plots een ‘hitsensatie’ en wordt hun nieuwe single ‘Sex on Fire’ zelfs op Q Music grijsgedraaid. Op Q Music!
Het moge duidelijk zijn: de big times zijn gearriveerd voor de familie Followill uit Nashville, Tennessee. En neemt u het van ons aan: het zullen de komende maanden alleen nog maar bigger times worden. Want de stadionvriendelijke trend die al op voorganger ‘Because of the Times’ werd ingezet (‘On Call’!, ‘Fans’!) wordt op ‘Only by the Night’ doorgetrokken tot pieken die zelfs archetypische arenarocker Peter ‘Ik leef nog!’ Frampton in zijn tijd niet bereikte. Elf songs tellen wij op ‘Only by the Night’, en geen één die níét tot luidkeels meebrullen dan wel geëmotioneerd aanstekerzwaaien in een stampvol Vorst Nationaal noopt.
Het omineuze ‘Closer’ zet gelijk de toon: het inktzwarte uitspansel licht oogverblindend op, uit het zilte nat komt een rotzak van een storm opgebubbeld, en de koperen ploert schroeit hele lappen vel van de tors van zanger Caleb. Net zo bigger than life klinken ’17’, waarin een kerkklok aanhoudend van je bimbambom gaat, en ‘Notion’, een soortement Pearl Jam op steroïden. En wat te denken van ‘Manhattan’, waarin gitarist Matthew Edgier klinkt dan The Edge zelf en Caleb een voortreffelijke Bono-met-pijnlijke-aambeien neerzet.
Maar de Grote Prijs Bryan Adams gaat naar de lap juichend bombast genaamd ‘Use Somebody’ (dat – geheel terzijde – onlangs nog een prachtige glimlach ontlokte aan de al even prachtige Carla Bruni in ‘Later… with Jools Holland’). Je hóórt de Kings denken: ‘Hoe kunnen we het héle Grote Handboek der Stadionrock in één song proppen en toch niet finaal uit de bocht gaan?’ Toeters? Check! Bellen? Oké! Pompeus achtergrondkoortje? Komt voor mekaar! Even inhouden, zodat we daarna met nóg meer volume kunnen hervatten? Doen we! Kort instrumentaal intermezzo, zodat de zanger even kan polsen of ook de achterste rijen helemaal happy zijn? We gaan ervoor!
Waarom, zo horen wij u reeds met luider stemme in ons oor toeteren, hebben wij dan drieëneenhalve ster veil voor ‘Only by the Night’? Simpel: omdat het van opener ‘Closer’ tot afsluitende klaagzang ‘Cold Desert’ (‘Jesus don’t love me / no one ever carried my load’) allemaal even onweerstaanbaar is als, euh, twee dingen die volslagen onweerstaanbaar zijn. Omdat ‘I Want You’ (…’show me the way’, hadden we er bijna aan toegevoegd) bewijst dat de Kings het ook zónder bombast kunnen. Omdat het zwakke ‘Frontier City’ – gehoord tijdens een luistersessie in Parijs – wijselijk van de definitieve plaat is geweerd. En laten we het nu maar gewoon toegeven ook: omdat we, heel diep vanbinnen, wel van een streepje stadionrock kunnen genieten. Een stréépje.
Zullen we Kings of Leon vanaf heden dan maar ‘het zuidelijke antwoord op U2’ noemen? We kunnen alleen maar hopen dat Caleb Followill geen Bono-allures krijgt, en dol wordt op de geur van z’n eigen veesten”.

Maar er waren nog meer briljantjes in 2008. Amos Lee schreef ‘Kid’, The Black Keys ‘I Got Mine’ en Pete Murray ‘Silver Cloud’. Adele kwam in 2008 met haar debuutalbum ’19’ vanuit het niets en Stephany McKay kan tippen aan grootheden als Alicia Keys of India Arie. En opeens was daar Joe Jackson weer met een CD en een openingsnummer dat alle goede tijden van 1982 (Night and Day) weer laat herleven. Kan ie live wel nog zo hoog zingen vraag ik me af.

Het lijstje was als volgt:

CD 1
101. Elbow – Mirrorball
102. Duffy – Mercy
103. Leaf – New Song
104. Jack Johnson – If I Had Eyes
105. Sara Bareilles – Vegas
106. Sabrina Stark – Foolish
107. Stephanie Mckay – Money
108. Lizz Wright – My Heart
109. Aimee Mann – 31 Today
110. Gabrielle Cilmi – Cigarettes and Lies
111. Ray Lamontagne – I Still Care For You
112. Jason Mraz – Love For A Child
113. Novastar – Making Waves
114. Adele – Cold Shoulder
115. Jamie Lidell – Little Bit Of Feel Good
116. Joan As A Police Woman – Holiday
117. Amos Lee – Kid
118. Pete Murray – Silver Cloud
119. Elbow – Weather To Fly

CD 2
201. Kings of Leon – Crawl
202. The Black Keys – I Got Mine
203. Raconteurs – Top yourself
204. Counting Crows – Sundays
205. The Killers – I Can’t Stay
206. Gavin Degraw – Medicate The Kids
207. Fleet Foxes – Quiet Houses
208. The Black Crowes – Evergreen
209. dEUS – Oh Your God
210. Kaiser Chiefs – Can’t Say What I Mean
211. Shawn Mullins – Homeless Joe
212. Joe Jackson – Invisible Man
213. The Last Shadow Puppets – My Mistakes Were Made For You
214. Snow Patrol – Lifeboats
215. Coldplay – 42
216. John Cougar Mellencamp – John Cockers
217. Woven Hand – Kingdom of ice
218. The Kooks – Stormy Weather
219. Paul Weller – Invisible
220. Kings Of Leon – Manhattan

Eerst de helden op video :

2003

In 2003 weer een dubbelaar en afgestemd op de Lowlands indeling. Op de Alpha kant meer rock en pop. Op Beta kant meer dansbaar R&B/soul/triphop. Damien Rice debuteerde met de CD “O” waarop The Blowers Daughter een van de hoogtepunten was. Voor het eerst waren daar ook Elbow (hun 2e CD) en Kings of Leon (debuut) allebei bands die nog vaker zullen terugkeren in mijn lijstjes. Hetzelfde geldt voor Lizz Wright een domineedochter uit Georgia die in 2003 haar eerste CD uitbracht. Een opmerkelijke samenwerking in 2003 ontstond in de combinatie Groove Armada met Ritchie Havens. Havens had Woodstock in 1969 geopend met o.a. het onnavolgbare Freedom (waar hij later over vertelde dat het nummer op het prodium ontstond). Bijna 25 jaar later werd zijn prachtige stem en teksten door Groove Armada vermengd met mooie lounge klanken. Hands of Time : een mooie combi!
Voor de rest oordeel zelf of er een of meer favorieten van jezelf bij staan:

Alpha Sessions
01 Ben Harper – Touch From Your Lust
02 Adam Green – Broken Joystick
03 Blur – Brothers and Sisters
04 Calexico – Quattro
05 Danko Jones – I Love Living In The City
06 EELS – Restraining Order Blues
07 Damien Rice – The Blowers Daughter
08 Elbow – Snooks Progress Report
09 Kashmir – The Push
10 Kings Of Leon – Red Morning Light
11 My Morning Jacket – Master Plan
12 Radiohead – Sail To The Moon
13 Ryan Adams – This Is It
14 Saybia – Still Falling
15 Stereophonics – Jealousy
16 The Thrills – Don´t Steal Our Sun
17 The Cooper Temple Clause Talking To A Brick Wall
18 Travis – Happy To Hang Around
19 Starsailor – Shark Food
20 The Twilight Singers – The Killer

The Beta Sessions
01 Alicia Keys – Dragon Days
02 Blu Cantrell – Unhappy
03 Groove Armada – Hands of Time
04 Incognito – Blue I’m Still
05 Kindred – Far Away
06 Lizz Wright – Afro Blue
07 Martina Topley Bird – Lying
08 Massive Attack – What Your Soul Sings
09 Missy Elliot – Back In The Day (featuring Jay-Z)
10 Morcheeba – The Sea
11 Tasha´s World – Black Panther
12 The Peter Malick Group Ft Norah Jones – New York City
13 UNKLE – In A State
14 Thicke – A Beautiful World
15 Van Orly – Love Can Make You Bleed

Ritchie Havens in 1969

Ritchie Havens met Groove Armada in 2003

https://youtu.be/b68BrkfdgXg