Tim Christensen

….. is een Deense singer-songwriter en multi-instrumentalist (geboren in Espergærde op 2 juli 1974). Hij speelt gitaar, basgitaar, drums, mellotron, harmonium, keyboard, piano en orgel. Hij werd op 19-jarige leeftijd bekend als de zanger, gitarist en songwriter van de populaire Deense band Dizzy Mizz Lizzy, maar toen deze in 1998 uit elkaar ging was heeft Christensen succesvolle solocarrière opgebouwd. Hij maakt rockmuziek, aangevuld met harmonieën uit folkmuziek en popmuziek. Live zijn Christensens optredens stevig, af en toe tegen hardrock aan. In 2010 is hij op een reünietour geweest met Dizzy Mizz Lizzy. Op 25 november bracht hij zijn vierde soloalbum uit genaamd Tim Christensen and The Damn Crystals, die hij samen met de leden van zijn band heeft opgenomen.

Tim Christensen was al compleet verliefd op The Beatles toen hij pas twee of drie jaar oud was. Toen hij zes jaar oud was kwamen er vanwege de dood van John Lennon veel Beatles-programma’s op tv en doordat hij onder de indruk raakte van hun spel begon hij op zijn vaders akoestische gitaar te spelen. Gitaarspelen voelde bij hem natuurlijk aan en hij wilde alles het liefst zelf uitvogelen in plaats van op les te gaan en stomme kinderliedjes te oefenen. Christensens familie was niet erg vermogend, maar toen Christensen acht jaar oud was, ontving zijn vader een geldbedrag waarvan Christensen mocht bepalen wat ermee gedaan werd: een zwembad in de achtertuin of op vakantie naar Liverpool waar Lennon vandaan kwam en naar Londen waar de Abbey Road Studios zich bevinden. Christensen koos voor het tweede en dit was de enige keer dat hij naar zijn weten met zijn familie op vakantie is geweest. Op diezelfde leeftijd zat hij ook in een kinderrockband die op scholen optrad en begon hij met het schrijven van eigen nummers.

In 1982 richtte Christensen zijn eigen band Crep op. Zij brachten in 1985 een opname met 3 nummers uit getiteld “En Aften I Fredagscafeen” (Een avond in het Vrijdag Café) en hebben een demo met 4 nummers opgenomen. De band ging in 1987 uit elkaar en in 1988 vormde Christensen met een klasgenoot en een drummer die hen via een vriend werd aangeraden de band Dizzy Mizz Lizzy op. Aanvankelijk speelden zij glamrock, maar de muziek van Nirvana inspireerde hun om powerrock te spelen. In 1993 won het trio de grootste talentenjacht voor rockmuziek in Nederland en kregen zij een contract aangeboden bij EMI-Medley. Hun debuutalbum Dizzy Mizz Lizzy kwam uit in 1994, werd ruim 250,000 keer verkocht in Denemarken en 100,000 keer in Japan. De band toerde door Denemarken, Europa en Japan, bracht het album Rotator uit in 1996 gevolgd door nog een tournee, voordat zij in 1998 uit elkaar gingen wegens uitputting.

Kort nadat Dizzy Mizz Lizzy stopte, begon Christensen muziek te schrijven voor een nieuw op te richten band, wat uitmondde in een solocarrière. Diverse nummers voor zijn eerste cd waren oorspronkelijk bedoeld voor het derde album van Dizzy Mizz Lizzy, die nooit is uitgebracht. Grootste inspiratie voor de teksten waren het einde van Dizzy Mizz Lizzy en het op de klippen lopen van zijn relatie met Pernille Rosendahl, de leadzangeres van Swan Lee.

In 1999 stelde Christensen een band samen om zijn eerste soloalbum Secrets on Parade op te nemen. Deze band bestond uit Lars Skjærbæk van de band Inside the Whale op gitaar, keyboard en mellotron, Nicolai Munch-Hansen op basgitaar en Laust Sonne op drums. Het album werd in het najaar van 2000 uitgebracht. De single Love is a Matter of… werd een hit. Het nummer “21st Century High” verscheen op de soundtrack van de Deense film Flickering Lights uit 2000. Nadat de opnames voltooid waren, werd Sonne gevraagd drummer te worden in de Deense hardrockformatie D-A-D, waarna Christensen via een vacature in het Deense muziekblad GAFFA drummer Olaf Olsen betrok. De band ging op tournee en de formatie bleef hetzelfde tot 2005, behalve in de zomer van 2002 toen Johan Lei Gellet tijdelijk inviel voor Olsen als drummer.

Op 1 september 2003 bracht Tim Christensen zijn tweede album uit, getiteld Honeyburst, waarvan ruim 130,000 exemplaren werden verkocht. Op dit album speelt hij bijna alle instrumenten zelf in; slechts op enkele nummers speelt Nicolai Munch-Hansen op de basgitaar en Olaf Olsen of Laust Sonne op de drums. Hij ging op tournee, waarvan de meeste optredens plaatsvonden in Denemarken, maar begin november 2003 werden onder meer Paradiso, EKKO en Rotown aangedaan en het jaar daarop onder andere het Burgerweeshuis. Het laatste optreden van de Honeyburst-tour vond plaats in september 2004 in de fameuze Abbey Road Studios in Londen. Dit concert werd uitgebracht op dvd/dubbel-cd en dubbel-lp als Live at Abbey Road en bevatte tevens de documentaire “Tim Christensen: From Roskilde to Abbey Road”.

In 2003 rommelde het bij EMI-Medley. Enkele sleutelfiguren zouden mogelijk voor zichzelf beginnen met het label Copenhagen Records om hun artiesten meer artistieke vrijheid te geven.De geruchten bleken waar en toen zijn contract verliep, vertrok Christensen bij EMI in 2005 om zich bij Copenhagen Records aan te sluiten, omdat de mensen met wie hij bij EMI werkte vervangen waren door mensen die hij niet kende. Toen echter zijn oude vriend en producent Nick Foss samen met zijn andere oud-collega van EMI Mik Christensen het label Mermaid Records opstartte, ging Christensen met hen mee, voorafgaand aan het uitbrengen van zijn derde studioalbum Superior in 2008. Het label is deels in handen van Sony Music Denmark.

In 2004 schreef Christensen onder het pseudoniem Charlie Dinsdale het nummer “Haunted Honeymoon” met de Deense artiest Gunnar Mikkelsen. Dat Christensen achter dit pseudoniem schuilt is nooit officieel bevestigd, maar hij werd wel erkend als schrijver van het lied toen Di-rect voor het live-album Live & Acoustic (2008) het lied “I Forget Your Name” opnamen uitbracht als single die in Nederland niet is aangeslagen. Het nummer is door Christensen zelf tot op heden nooit op cd uitgebracht. Charlie Dinsdale dook eerder al eens op als medecomponist van het lied “Lille Søster” op het album Søs (2000) van de Deense singer-songwriter en gitariste Søs Fenger.

De liveband van Christensen is sinds de formatie slechts een keer gewijzigd in 2005, toen Olaf Olsen zich ging richten op de band BigBang en Nicolai Munch-Hansen samen met zijn vrouw Kira Skov de band Kira and the Ghost Riders begon. Lars Skjærbæk bleef aan als Christensens gitarist en achtergrondzanger. De nieuwe bandleden zijn toetsenist Christoffer Møller, bassist en achtergrondzanger Søren Koch die tevens met Skjærbæk in de band Boat Man Love speelt, en drummer Jesper Lind.

Op 16 augustus 2006 speelde Christensen een eenmalig optreden van 5 nummers met Dizzy Mizz Lizzy tijdens het benefietconcert Brandalarm.

In 2008 bracht Tim Christensen zijn derde album, Superior, uit. Net als bij zijn vorige album speelde hij vrijwel alle instrumentpartijen zelf in en experimenteerde hij met diverse niet-alledaagse instrumenten zoals de baritongitaar en de dulcimer. Olaf Olsen en Laust Sonne speelden op enkele nummers drums. Rond deze tijd schreef hij samen met Mads Langer ook het nummer “Say No More” en op 28 februari 2009 trad hij op met de Deense indie rockband Figurines in het tv-programma DR2 Backstager. Begin 2009 maakte hij opnieuw een solotournee, met onder meer een optreden op 25 maart 2009 in de Harmonie in Bonn voor het programma Rockpalast van de WDR. Op 11 juli 2009 stond hij op Bospop in Weert,[26] van 2 t/m 6 december 2009 deed hij in een minitour Vera, Rotown, Tivoli de Helling, Hedon en De Bosuil aan en trad hij zonder band akoestisch op bij That’s Live. Op 24 april 2010 speelde Christensen zijn pianoballade Wonder of Wonders in het programma X De Leeuw van Paul de Leeuw, daarbij begeleid door een Nederlandse strijksectie.

Van 18 maart tot 29 september 2010 ging Christensen op een uitgebreide reünietour door Denemarken en Japan met Dizzy Mizz Lizzy. Tijdens de twee laatste concerten in Japan op 28 en 29 september nam Christensen de akoestische gitaar ter hand en speelde twee van zijn solonummers, “Love is a Matter Of…” en “Surfing the Surface”. Mogelijk is dit een vooruitblik op toekomstige solo-optredens in Japan. Na afloop van deze tour was hij op 10 oktober 2010 de afsluitende act tijdens de prijsuitreiking van de Ken Gudman Prisen, die dit jaar aan Christensens vaste gitarist Lars Skjærbæk werd uitgereikt. Hier speelde hij de nummers “Surfing the Surface”, “Tell Me What You Really Want”, “Jump The Gun”, “Isolation Here I Come”, “Superior” en “Whispering at the Top of my Lungs. De enige solo-optredens van Christensen in 2010 met een volledige set vonden plaats in Nederland, toen hij van 4 t/m 7 november 2010 optrad in de Effenaar, de Melkweg – Sugar Factory, Paard van Troje en Tivoli de Helling, waarvoor hij de Inner Ear Media Award voor Beste Live Show 2010 heeft gewonnen.Hierna keerde hij terug naar Denemarken om op 8 november de officiële première van de documentaire Lost Inside a Dream over zijn oude band Dizzy Mizz Lizzy bij te wonen op het Internationale Documentairefestival van Kopenhagen (CPH:DOX), alwaar het de Politiken Publikumspris (publieksprijs) won.

Op 12 november 2010 bracht EMI de compilatiealbums Big-5: Tim Christensen en Big-5: Dizzy Mizz Lizzy uit. De albums maken onderdeel uit van de Big-5 reeks, waarop EMI de vijf beste nummers van elke artiest bundelt. Christensen heeft de gitaarpartijen ingespeeld van enkele nummers op Talisman (2011, Playground Music), het tweede album van Heidi Svelmøe Herløw,waaronder op de single “Angerholic” dat op 29 november 2010 uitkwam en het lied “Shame on Us” waarop Christensen een duet met haar zingt en gitaarspeelt.[36] Eerder zong zij Christensens hit “Whispering at the Top of my Lungs” in de eerste liveshow van de Deense X Factor.

Tussen 14 en 24 juli 2011 zal Christensen optreden tijdens Grøn Koncert, een rondreizend muziekfestival. Eerder deed hij hieraan mee in 2002, 2005 en 2009. In de herfst van 2011 zal Christensen als mentor bijdragen aan het DR-project Dr.dk/Sanskriver, dat als doel heeft kinderen en tieners aan te moedigen meer te gaan zingen. In zijn mentorrol zal hij feedback geven op liedjes die geüpload zijn naar de website van het project.

Tussen 28 januari en 11 februari 2011 heeft Christensen de eerste zeven nummers van zijn nieuwe album ‘Tim Christensen and The Damn Crystals’ opgenomen in de STC Studios in Kopenhagen. Het album wordt volgens Christensen “merkbaar minder rustig dan Superior”. In tegenstelling tot zijn vorige soloalbums zijn alle nummers met de leden van zijn liveband opgenomen, en zijn de nummers opgenomen en gemixt door Frank Birch Pontoppidan. Het album is uitgebracht op 25 november 2011. Hier staat ook de ballade Never Be One op, die hij op 16 september 2009 speelde in Lille VEGA in Kopenhagen en op 12 november 2009 bij That’s Live (BNN). In totaal werden 12 nummers overwogen voor het album. “Caught in the Arms of…”is overwogen maar heeft de uiteindelijke selectie niet gehaald. Een akoestische versie van dit nummer wordt in de documentaire “Tim Christensen: From Roskilde to Abbey Road” gebruikt. In Mei 2012 komt Christensen weer naar Nederland voor een aantal optredens.

Christensen is een groot fan van The Beatles en omschrijft de Beatles-collectie voor hem als een soort bijbel dat een fundament lag voor zijn eigen muziek. Het tweede Dizzy Mizz Lizzy album Rotator uit 1996 werd vanwege Christensens voorliefde voor The Beatles opgenomen in de Abbey Road Studios. Dit album bevat ook het nummer “11:07 PM”, dat over de moord op en nalatenschap van John Lennon gaat. Op 3 september 2004 hield hij ook de laatste show van de Honeyburst tour in deze studio’s, dat werd opgenomen en uitgebracht op dvd en dubbel-cd onder de naam Live at Abbey Road Studios. Het lied “Wonder of Wonders” op het album Superior gaat over hoe Christensen met zijn mond vol tanden stond toen hij Paul McCartney ontmoette. Zijn voorliefde voor de jaren ’60 en ’70 is terug te vinden in vele aspecten van zijn leven; hij speelt op antieke gitaren, rijdt in een Ford Mustang uit de jaren ’60 en is een fervent verzamelaar van langspeelplaten, waarvan er vele zijn ingelijst en de muren in zijn appartement decoreren. Om deze zelfde reden worden al zijn albums ook op vinyl uitgebracht.

 

Discografie

Studio albums

  • Dizzy Mizz Lizzy
  • Dizzy Mizz Lizzy (1994), EMI-Medley
  • Rotator (1996), EMI-Casadida
  • Tim Christensen solo
  • Secrets on Parade (2000), EMI
  • Honeyburst (2003), EMI
  • Superior (2008), Mermaid Records, PIAS (Nederland)
  • Tim Christensen and The Damn Crystals (2011), Mermaid Records

Gezien

  • Tivoli 7 november 2010
  • Tivoli 20 mei 2012
  • 013 17 februari 2013
  • Tivoli 27 november 2013

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *