2021 The covid blues is still here ….

Het wil maar niet opschieten met corona. Het virus heeft de hele wereld in zijn greep gehad. Ook als gingen de deuren van concertzalen voorzichtig open in de zomermaanden. De grote festivals konden weer niet doorgaan. Even was er Dansen met Janssen maar daar zijn we snel van teruggekomen in Nederland.

De stapels kaartjes voor concerten is gegroeid. Enkele concerten zijn nu al 4x uitgesteld. Eén keer heb ik een artiest dit jaar live zien optreden Dylan LeBlanc in de tuin van Paradiso Noord eind augustus. Daarna zouden er meer volgen maar helaas de Delta en Omikron variant sloegen hard terug. Alles ging weer dicht en het opnieuw uitstellen was weer begonnen. Nieuwe data zijn vastgelegd. Vaak meer dan 1 jaar later…. We zullen het wel zien.

Het jaar 2021 is daarmee bijna een kopie van 2020. Veel muziek heb ik alleen digitaal gehoord. De extra sfeer die een live optreden met zich mee kan brengen levert geen extra punten op bij het maken van de selectie van dit jaar.

Dit jaar was er 1 opvallend lichtpuntje. Het Eurovisie songfestival in Rotterdam ging wel door. Mochten we het eindelijk weer eens organiseren om Duncan Lawrence had gewonnen in 2019. In Rotterdam hadden een paar landen het voorbeeld van Nederland gevolgd. Een Zwitserse zanger met een prachtige stem, een rockband uit Italië met een heel strak nummer en België die gewoon festivalkraker Hooverphonic naar Rotterdam stuurde. Wow, tussen alle rare acts of valse powersongs was er dit jaar iets te beleven. Je komt er zelfs twee tegen in mijn jaarlijst

In deze donkere dagen van het jaar is het belangrijk om vast te houden aan al het moois dat nog gaat komen. 2022 kan misschien wel legendarisch worden. Zoveel optredens staat er in een jaar gepland. Zoals Robert Plant en Alisson Krauss in de tuin van Paleis Soestdijk. Gaan zij 14 jaar na hun legendarische optreden in Amsterdam nog een keer iedereen versteld laten staan ? Of de reunie van The Black Crowes en zelfs nieuw werk en concert van Porcupine Tree. En jawel, met mijn dochters, naar Ed Sheeran naar de Arena. We zullen het hopelijk allemaal zien.

Tot die tijd deel ik een paar recensies van een paar mooie platen over 2021 om wat achtergrondinfo toe te voegen.

Hou vol en geniet weer van een paar mooie opnamen op deze pagina. Ik zit inmiddels ruim over de 1000 nummers. Op naar mijn eigen top 2000 van 2000 en verder.

Allison Russell – Outside Child

Allison Russell heeft de afgelopen twintig jaar een indrukwekkend CV opgebouwd, maar van een soloalbum kwam het nog niet, tot de release deze week van het uitstekende Outside Child
Iedereen die het muzikale verleden van Allison Russell kent, weet dat de Canadese muzikante binnen de Amerikaanse rootsmuziek echt alle kanten op kan. Dat deed ze met Po’ Girl en Birds Of Chicago en dat doet ze op haar eerste soloalbum. Bijgestaan door een ervaren producer en een stel prima muzikanten uit Nashville beweegt Allison Russell zich soepel tussen jazz, soul, folk, country en blues. In muzikaal en productioneel opzicht maakt het album makkelijk indruk, maar het is de geweldige stem van de Canadese muzikante die keer op keer de show steelt. Door de muziek die Allison Russell al op haar naam had staan lag de lat hoog, maar Outside Child valt geen moment tegen.

De Canadese muzikante Allison Russell timmert inmiddels al ruim twintig jaar stevig aan de weg, maar brengt deze week haar eerste soloalbum uit. Ze maakte in het verleden deel uit van het geweldige Po’ Girl, vormde samen met haar partner JT Nero het duo Birds Of Chicago en maakte samen met onder andere Rhiannon Giddens en Leyla McCalla ook nog eens deel uit van de gelegenheidsband Our Native Daughters. Het heeft een stapeltje prachtige albums opgeleverd en daar kan nu het eerste soloalbum van Allison Russell aan worden toegevoegd.

De muzikante die lange tijd opereerde vanuit het Canadese Montreal liet in het verleden al horen dat ze in vele genres uit de voeten kan en nagenoeg al deze genres komen ook voorbij op Outside Child. Het album opent met een deels in het Engels en deels in het Frans gezongen ode aan haar voormalige thuisbasis Montreal. Het is een subtiel ingekleurde en in eerste instantie wat jazzy aandoende ode, maar ondanks de bijzonder mooie en sfeervolle instrumentatie, is het vooral de prachtige stem van Allison Russell die de aandacht trekt.

De Canadese singer-songwriter kan prachtig ingetogen zingen, maar klinkt ook krachtig en soulvol. Met haar zang tilt Allison Russell alle songs op haar solodebuut naar een hoger niveau, waarbij het niet uitmaakt of deze songs worden gedomineerd door invloeden uit de jazz, soul, country of folk. In een tijd waarin veel zangeressen alleen maar voluit kunnen zingen, laat Allison Russell prachtig horen wat de kunst van doseren is. Het voorziet haar songs van veel dynamiek, maar de zang van de Canadese muzikante is ook met grote regelmaat goed voor kippenvel.

Outside Child is een album vol vocale hoogstandjes, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht maakt het debuut van Allison Russell indruk. Outside Child werd gemaakt in Nashville, Tennessee, de nieuwe thuisbasis van Allison Russell. Samen met de ervaren producer Dan Knobler en een aantal gelouterde muzikanten uit de Nashville scene, creëert Allison Russell op Outside Child een warm en authentiek klinkend geluid, dat zich als een warme deken om haar prachtige stem heen slaat. Het is ook een geluid vol muzikale hoogstandjes, waarbij met name de subtiele en werkelijk wonderschone gitaarlijnen opvallen.

Het warm klinkende geluid op het album contrasteert flink met de zeer persoonlijke teksten van Allison Russell, waarin ze terugkijkt op het misbruik waarin ze in haar jeugd mee te maken kreeg. Het voorziet het album van een emotionele lading, maar het voorziet de songs en de stem van Allison Russell ook van veel kracht.

Ik heb persoonlijk een duidelijke voorkeur voor de ingetogen songs op de afdeling, waarin de instrumentatie subtiel en broeierig is en waarin de productie van de hand van Daniel Lanois lijkt, maar ook als Allison Russell wat meer gas geeft onderscheidt ze zich met speels gemak van het contingent aan jonge soulzangeressen dat momenteel aan de weg timmert.

Gezien haar muzikale verleden had ik van Allison Russell alleen maar een topalbum verwacht, maar Outside Child overtreft deze verwachtingen. De Canadese muzikante heeft een soloalbum gemaakt dat zo divers is als je van haar verwacht en dat van de eerste tot en met de laatste noot kwaliteit ademt. Erwin Zijleman (di 25 mei 2021).

Aimee Mann – Queens Of The Summer Hotel

Aimee Mann begeeft zich met het wat theatrale Queens Of The Summer Hotel wat buiten mijn comfort zone, maar als groot liefhebber van haar muziek viel ik uiteindelijk ook gemakkelijk voor dit bijzondere album
Aimee Mann bouwt al sinds het begin van de jaren 90 aan een prachtig oeuvre. Een slecht album heeft ze nog nooit gemaakt, maar geweldige albums volop. Het deze week verschenen Queens Of The Summer Hotel, dat bedoeld is voor een theaterbewerking van het boek Girl, Interrupted, lijkt een wat atypisch album in het bijzondere oeuvre van de Amerikaanse muzikante, maar een groot deel van de tracks op het album klinkt uiteindelijk toch als ‘vintage Aimee Mann’. Ik moest net wat langer wennen aan de wat klassieker en theatraler aandoende tracks, maar door haar uit duizenden herkenbare stem en haar vaardigheden als songwriter, overtuigde Aimee Mann me ook met dit album weer snel.

Aimee Mann schaar ik inmiddels al heel wat jaren onder mijn favoriete singer-songwriters. Haar album Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo uit 2000 reken ik tot mijn favoriete albums aller tijden, maar het is uiteindelijk een flink stapeltje Aimee Mann albums dat ik koester.

Deze week verscheen een nieuw album van de Amerikaanse muzikante, Queens Of The Summer Hotel. Het is de opvolger van het in 2017 uitgebrachte Mental Illness, dat ik persoonlijk een van de beste albums van Aimee Mann vind. Queens Of The Summer Hotel is in het oeuvre van Aimee Mann een wat vreemde eend in de bijt, al sluit het in thematisch opzicht aan op zijn voorganger.

Aimee Mann werkte de afgelopen jaren mee aan een project dat was bedoeld om het boek Girl, Interrupted van Susanna Kaysen op het toneel te vertolken. In Girl, Interrupted vertelt Susanna Kaysen hoe ze in 1967 na een kort gesprek met een psychiater in een taxi werd gezet, naar een psychiatrische inrichting werd gebracht en daar vervolgens twee jaar opgesloten zat. Het is een verhaal dat ruim twintig jaar geleden al eens prachtig werd verfilmd en terecht een Oscar binnen sleepte.

De volgende stap is een toneelstuk (hier en daar wordt gesproken over een musical, maar dat is het niet), dat overigens door de coronapandemie flinke vertraging heeft opgelopen. Aimee Mann wilde hier niet eindeloos op wachten en heeft de songs die ze schreef voor het theaterstuk nu alvast op haar nieuwe en tiende soloalbum gezet.

Nu heb ik alles met de muziek van Aimee Mann, maar veel minder met muziek die in het theater is te horen en nog minder met de hele theatrale variant van deze muziek. Ik begon daarom met angst aan beven aan Queens Of The Summer Hotel, maar het blijkt gelukkig een redelijk gewoon Aimee Mann album, al doe je het werk van de Amerikaanse muzikante flink tekort met het predicaat ‘gewoon’.

Aimee Mann maakte ooit eens geweldige muziek voor de eveneens geweldige film Magnolia en dat is hier en daar relevant vergelijkingsmateriaal voor Queens Of The Summer Hotel. Bij beluistering van het album merk je dat Aimee Mann een verhaal probeert te vertellen en daarom in muzikaal opzicht een wat breder palet bestrijkt, maar de meeste songs op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante hadden niet misstaan op een van haar andere albums.

Dat heeft alles te maken met het uit duizenden herkenbare stemgeluid van Aimee Mann, dat me ook op Queens Of The Summer Hotel weer genadeloos betovert, maar ook de productie van Paul Bryan klinkt na een samenwerking die inmiddels vijftien jaar duurt redelijk bekend in de oren.

Natuurlijk zijn er ook wel wat verschillen met de vorige albums van Aimee Mann. De instrumentatie doet wat organischer en door de rijke arrangementen van strijkers en blazers ook veel klassieker aan dan het meer rock georiënteerde geluid van Aimee Mann en de meeste songs klinken ook wat theatraler dan we van Aimee Mann gewend zijn, maar het zit me nergens echt in de weg.

Queens Of The Summer Hotel is, zeker na enige gewenning, een typisch Aimee Mann album, maar dan net een wat ander album dan we van haar gewend zijn. In vocaal en muzikaal opzicht is het genieten, maar ook in tekstueel opzicht heeft Aimee Mann een knap album afgeleverd. De volgende keer mag de Amerikaanse muzikante wat mij betreft weer een regulier album uitbrengen, maar dit uitstapje richting het theater maakt haar oeuvre alleen maar interessanter. Erwin Zijleman (11 november 2021)

Shame – Drunk Tank Pink

Shame heeft zeker geen last van het “lastige tweede album syndroom”, want album nummer twee is nog een stuk indrukwekkender en spannender dan het drie jaar geleden terecht zo geprezen debuut
Voor het beluisteren van Drunk Tank Pink van Shame is een waarschuwing wel op zijn plaats. Het tweede album van de band uit Londen raast immers met orkaankracht over je heen en vermorzelt het al zo goede debuut van de band. In muzikaal opzicht is enorme groei te horen en die hoor je ook in de songs, die stevig kunnen uithalen, maar ook kunnen verrassen door alle nieuwe invloeden die Shame heeft verwerkt op haar tweede album. Gelukkig hoor je nog steeds een stel jonge honden aan het werk, maar het zijn inmiddels wel jonge honden die weten hoe een baanbrekend album moet klinken. Het debuut van Shame was heel erg goed, Drunk Tank Pink is nog veel beter.

De Britse Shame bracht helemaal aan het begin van 2018 haar debuut Songs Of Praise uit en zag het album aan het eind van het jaar opduiken in menig jaarlijstje, waaronder die van mij. Songs Of Praise was dan ook een geweldig debuut van een stel jonge honden uit het Londense Brixton.

Het was een debuut dat begon bij de Britse punk uit de tweede helft van de jaren 70, vervolgens uitkwam bij de Britse postpunk uit de vroege jaren 80, om vervolgens nog te reiken tot de Britpop van de vroege jaren 90.

Het leverde een waslijst aan vergelijkingsmateriaal op, variërend van Gang Of Four tot Joy Division, van The Fall tot The Stranglers en nog veel en veel meer, maar Shame slaagde er ook in om een eigen geluid neer te zetten.

Precies drie jaar na het terecht zo geprezen debuut is Shame terug met een nieuw album, het altijd moeilijke tweede album na een stevig bewierookt debuut. Shame blijkt weinig last te hebben van dit “lastige tweede album syndroom”, want Drunk Tank Pink maakt de enorm hoge verwachtingen vrij makkelijk waar.

Songs Of Praise kwam drie jaar geleden aan als een goed gemikte vuistslag, maar Drunk Tank Pink is de spreekwoordelijke mokerslag. Shame was waarschijnlijk goed weggekomen met Songs Of Praise deel 2, maar dat is Drunk Tank Pink zeker niet en dat is knap.

Ook op haar tweede album put Shame uit de archieven van de punk en de postpunk, maar het slaat ook nadrukkelijk de vleugels uit. Twee namen die nog niet bij me op kwamen bij beluistering van het debuut van de band uit Londen, kwamen nu nadrukkelijk als eerste op en het zijn de namen van Talking Heads en The Clash, hier en daar aangevuld met King Crimson Mk II.

Hier blijft het zeker niet bij, want ook Drunk Tank Pink is een album dat uitnodigt tot het noemen van namen, al blijft er uiteindelijk maar één naam over: Shame. Het is indrukwekkend hoe de Britse band de afgelopen drie jaar is gegroeid. Het geluid van de band heeft op Drunk Tank Pink enorm aan kracht gewonnen, maar ook qua muzikaliteit is de band er enorm op vooruit gegaan.

In veel tracks op het album klinkt Shame een stuk volwassener dan op het debuut, maar gelukkig zijn de jonge honden van dit debuut niet helemaal verdwenen. De teksten worden nog steeds met veel venijn uitgespuugd en ook Drunk Tank Pink bevat nog altijd flink wat rauwe en tegendraadse tracks vol energie.

Het zijn rauwe momenten die worden afgewisseld met flink wat diepgang en met een geluid dat Shame op de kaart zet als een van de belangrijkste Britse bands van het moment. Het is een geluid dat overigens prachtig is geproduceerd door James Ford, die eerder werkte met onder andere Arctic Monkeys, Florence and the Machine en Depeche Mode.

Drunk Tank Pink komt zoals gezegd aan als een mokerslag. Die mokerslag wordt in eerste instantie gedomineerd door de rauwe postpunk songs die de band heeft gemaakt, maar ontleent de kracht in tweede instantie toch vooral aan de enorme groei die Shame laat horen op haar tweede album.

Drunk Tank Pink van Shame komt 11 songs en 41 minuten lang als een stoomwals over je heen en slurpt alle energie op, maar wat is het allemaal goed, zeker als er in de slottrack nog een tandje bij wordt geschakeld. Fontaines DC legde de lat vorig jaar hoog met haar tweede album, maar wat mij betreft gaat Shame er met het bijzonder indrukwekkende Drunk Tank Pink weer overheen. Wat een plaat. Erwin Zijleman (17 januari 2021)

Waarschijnlijk wíl rocksensatie Greta Van Fleet helemaal niet uit de schaduw van Led Zeppelin stappen

Robert van Gijssel 15 april 2021, 13:14

Een ding is zeker: de nieuwe Greta Van Fleet zal het debat over hun muziek niet doen verstommen. Liefhebbers en critici kunnen elkaar weer voor rotte vis uitmaken; waarschijnlijk werd ook om deze reden erg naar The Battle at Garden’s Gate uitgekeken.

Greta Van Fleet, een Amerikaanse band van drie blije muziekbroers en een aanhangende drummer, maakt muziek die ze nu eenmaal leuk vinden: epische jarenzeventighardrock, van vooral het grote voorbeeld Led Zeppelin. Ze speelden die band op hun debuut uit 2018 goed na. Veel te goed, vond de muziekpers. Volgens veel critici bedreven de jongens leeghoofdig kopieerwerk (Pitchfork beloonde het piepjonge bandje met een 1.6, in een recensie die leek geschreven door de pestkop van het schoolplein). Maar Greta Van Fleet lachte als laatste. Ze werden wereldwijd onthaald als nieuwe rocksensatie en speelden de grootste zalen plat.

De hoop van veel recensenten, waaronder de uwe, was dat ze zich na plaat één zouden ontworstelen aan Led Zeppelin. Dat gebeurt op album twee niet. De riffs van Jake Kiszka komen nog steeds rechtstreeks uit het riffboekje van Jimmy Page, luister zelf naar Built by Nations. En de lichtelijk hysterische schreeuwstrot van broer Josh klinkt als die van een zéér opgewonden Robert Plant.

Zelf zitten ze er niet mee. Als straks de podia opengaan kunnen ze met deze veilige opvolger makkelijk weer een zegetocht maken. Pakkende meezingtracks genoeg: dit album staat er vol mee. En de songs zijn luxe geproduceerd, inclusief strijkers. Ook dat is winst. Maar het is de band niet gelukt over de schaduw van die ene grote band uit dat verre verleden te stappen. Het vervelende nieuws voor alle critici: dat wíllen ze waarschijnlijk ook helemaal niet.

Robert Plant & Alison Krauss – Raise The Roof

Alison Krauss en Robert Plant gaan op Raise The Roof verder waar klassieker Raising Sand veertien jaar geleden ophield, maar er zit nog geen sleet op de muzikale chemie tussen de twee
Waar Raising Sand, de eerste samenwerking tussen Alison Krauss en Robert Plant, veertien jaar geleden een daverende verrassing was, is het deze week verschenen Raise The Roof eerder meer van hetzelfde. Meer van hetzelfde, maar wel net zo goed of misschien zelfs wel beter. Een topproducer, geweldige muzikanten, een smaakvolle selectie covers, maar vooral twee totaal verschillende stemmen, die uitstekend bij elkaar blijken te passen en die elkaar steeds weer naar grote hoogten tillen. Raise The Roof is wat donkerder en broeieriger dan zijn voorganger en hierdoor net wat bezwerender dan de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide voorganger. Prachtplaat, wederom.

Precies veertien jaar geleden doken Alison Krauss en Robert Plant op met het album Raising Sand. De combinatie van de doorleefde strot van de voormalige zanger van Led Zeppelin en het engelachtige keeltje van de meest succesvolle bluegrass zangeres van dat moment, was op voorhand een onwaarschijnlijke combinatie, maar wat pakte het prachtig uit. Op Raising Sand bleken de stemmen van de twee prachtig bij elkaar te kleuren en deden de geweldige productie van T-Bone Burnett en de fraaie bijdragen van topmuzikanten als Jay Bellerose, Dennis Crouch, Marc Ribot en Greg Leisz de rest.

Alison Krauss en Robert Plant vertolkten, buiten een song van Led Zeppelin, op Raising Sand uitsluitend songs van anderen en maakten er op knappe wijze hun eigen songs van. Na Raising Sand, dat terecht hoog stond genoteerd in heel wat aansprekende jaarlijstjes, gingen de twee weer elk hun eigen weg en bouwde met name Robert Plant verder aan een indrukwekkend solo oeuvre.

Er wordt al vele jaren gesproken over een hernieuwde samenwerking tussen Alison Krauss en Robert Plant en deze week is het dan eindelijk zo ver. Hoewel er een kloof van maar liefst veertien jaar tussen de twee albums zit, gaat Raise The Roof bijna naadloos verder waar Raising Sand in 2007 ophield.

Ook voor hun nieuwe album deden Alison Krauss en Robert Plant een beroep op topproducer T-Bone Burnett en ook de muzikanten zijn deels dezelfde als veertien jaar geleden, want ook dit keer horen we onder andere de prachtige gitaarlijnen van Marc Ribot, het uitstekende baswerk van Dennis Crouch en het inventieve drumwerk van Jay Bellerose.

Raise The Roof is een logisch vervolg op het uitvoerig geprezen Raising Sand, maar is natuurlijk niet de sensationele verrassing die de eerste samenwerking tussen de twee muzikanten wel was. Desondanks valt er ook op Raise The Roof meer dan genoeg te genieten en is ook het tweede album van Alison Krauss en Robert Plant een topalbum.

De stemmen van Alison Krauss en Robert Plant, die nog wat meer ingetogen is gaan zingen en nauwelijks meer herinnert aan de zanger van de grootste rockband aller tijden, passen nog altijd prachtig bij elkaar en staan meer dan eens garant voor kippenvel, zeker wanneer Alison Krauss op de voorgrond treedt.

De productie van T-Bone Burnett is, zoals altijd, feilloos en klinkt misschien net wat donkerder en broeieriger dan die op het vorige album. Ook dit keer spelen er weer topmuzikanten mee op het album en dat hoor je, zeker in het fantastische gitaarwerk (waarvoor dit keer ook Bill Frisell tekent), het vaak gecompliceerde drumwerk en de hier en daar opduikende pedal steel.

Aan subtiel vocaal en muzikaal spierballenvertoon is er ook dit keer geen gebrek, maar ook met de songs is dit keer niets mis. Alison Krauss en Robert Plant kozen ook dit keer voornamelijk voor het uitvoeren van songs van anderen (het album bevat één song van Robert Plant) en de selectie van covers is smaakvol, al is het maar omdat Alison Krauss en Robert Plant diep in de geschiedenis van de Britse en de Amerikaanse muziek duiken en zowel kiezen voor klassiekers als voor obscure parels, waar ze vervolgens hun eigen songs van maken.

Natuurlijk maakt Raise The Roof niet die onuitwisbare indruk die Raising Sand in 2007 door alle verrassing maakte, maar nu ik het album een paar keer heb beluisterd, durf ik wel te zeggen dat de albums in kwalitatief opzicht niet voor elkaar onder doen en misschien vind ik het nieuwe album nog wel wat beter dan die onaantastbare klassieker uit 2007.

Zeker de wat meer uptempo songs op het album slepen je makkelijk mee in de muzikale wereld van Alison Krauss en Robert Plant, maar ook als de twee vooral moeten vertrouwen op hun vocale capaciteiten maken ze makkelijk indruk. Raise The Roof is al met al een zeer waardig opvolger van Raising Sand en dat is na al die jaren een hele knappe prestatie. Erwin Zijleman (21 november 2021)

En tenslotte mijn lijst van 2021

1) Sam Teskey – Don’t Fear (intro)
2) Sam Teskey – Don’t Fear
3) Steven Wilson – King Ghost
4) Gjon’s Tears – Tout l’Univers
5) Robert Plant & Alison Krauss – The Price of Love
6) Elbow – The Seldom Seen Kid
7) The Staves – Careful, Kid
8) Aimee Mann – I See You
9) Billie Eilish – Your Power
10) Bertolf – Waiting in the Wings
11) Shame – Water in the Well
12) The War On Drugs – I Don’t Live Here Anymore
13) Olivia Rodrigo – Brutal
14) Blackberry Smoke – All Rise Again (feat. Warren Haynes)
15) Ryan Adams – Fuck The Rain
16) Squid – Documentary Filmmaker
17) Matthew Sweet – Challenge The Gods
18) Douwe Bob – Ready Or Not
19) Lana Del Rey – Chemtrails Over The Country Club
20) Silk Sonic – Leave The Door Open
21) Yebba – October Sky
22) Ben Howard – Sorry Kid
23) Crowded House – Show Me The Way
24) David Crosby – For Free (feat. Sarah Jarosz)
25) Jon Batiste – Cry
26) The Mountain Goats-Lizard Suit
27) Jade Bird – I’m Getting Lost
28) Son Volt – Arkey Blue
29) Paul Weller – Glad Times
30) Black Country New Road – Athens, France
31) The Antlers – Volunteer
32) Daniel Lanois – Please Don’t Try
33) Esther Rose – Good Time
34) Girl In Red – Serotonin
35 Curtis Harding – The One
36) Måneskin – Zitti E Buoni
37) Foo Fighters – Making A Fire
38) Motorpsycho – The Hunt
39) Los Lobos – Bluebird
40) Laura Stevenson – Wretch
41) Julien Baker – Crying Wolf
42) Lindsey Buckingham – Swan Song
43) Vanessa Peters – Make Up My Mind
44) RosaLi – Pour Over Ice
45) Christina Vane – Badlands
46) Goat Girls – Sad Cowboy
47) The Hold Steady – Family Farm
48) Lou Barlow – Privatize
49) The Paper Kites – Climb On Your Tears (feat. Aoife O’Donovan)
50) The Chills – You’re Immortal
51) Sam Fender – Aye
52) Lula Wiles – Oh My God
53) Taylor Swift – I Bet You Think About Me (feat Chris Stapleton)
54) Someone – Strange World
55) Yola – Stand For Myself
56) Kacey Musgraves – Good Wife
57) Myles Kennedy – The Ides of March
58) King Buffalo – Locusts
59) Anne Soldaat – The Bad Town
60) Cassandra Jenkins – Hailey
61) Noah Gundersen – Atlantis (feat. Phoebe Bridgers)
62) Jesse Malin – Dance With The System
63) Snail Mail – Automate
64) Libby DeCamp – Breadbasket Blues
65) Watchhouse – Better Way
66) Mogwai – Ceiling Granny
67) The Weather Station – Robber
68) Israel Nash – Down In The Country
69) Balthazar – Moment
70) Greta Van Fleet – Age of Machine
71) Allison Russell – Little Rebirth

2020 THE COVID SESSIONS…..

Tja en daar was ineens COVID.   De wereld stond op zijn kop. De grootste crisis voor onze moderne wereld sinds de tweede wereldoorlog werd er gezegd. Iedereen moest inleveren. In bewegingsvrijheid, in contactmomenten, in van alles waar we ons tot dan bijna niet bewust van waren. Niets was meer vanzelfsprekend.  Er werd gehamsterd, we bleven massaal thuis en na een periode van thuisblijven ging iedereen meteen weer massaal naar buiten, met z’n allen op het strand of in de winkelstraat. Winkelgebieden werden gesloten, parkeerplaatsen bij natuurgebieden ook. Het was te vol, veel te vol.

Veel wat op het programma stond voor 2020 werd afgelast of verplaatst. Soms kreeg je een voucher en soms kreeg je je geld terug. Muzikanten en concertpodia hebben het heel zwaar. Inkomsten waren er nauwelijks en soms werd nieuw materiaal uitgesteld. Online concerten tegen een kleine betaling of een loterij voor een orginele songtekst met handtekening van de artiest.

En dan waren er ook nog mensen die alles ontkenden, die het een normale wending van de natuur vonden (the strongest will survive) of een groot complot vermoeden van Bill Gates of George Soros.  In 2020 hebben we het lelijkste maar ook het mooiste van de mens gezien.  En gelukkig bleven artiesten ondanks alles geweldige muziek maken. Mooi nieuw materiaal. Soms gebaseerd op de actualiteit of gewoon een persoonlijk verhaal uit zonnige tijden.  Erwin Zijleman (Krenten uit de Pop) schreef weer een jaar vol overgave over veel prachtige albums : Een kleine greep uit zijn beschrijvingen van de meesterwerken voor mij van dit jaar.

The Lone Bellow – Half Moon Light

……The Lone Bellow bestaat uit slechts drie leden, maar toch heeft de band ook op haar nieuwe album weer een vol en vaak zelfs wat overweldigend geluid. Zanger Zach Williams zingt met veel gevoel en passie en zet zijn vocalen op Half Moon Light weer stevig aan. Ik ben zelf vanaf de eerste noten van het debuut enorm onder de indruk van de zang op de albums van The Lone Bellow, maar hoor ook vaak dat juist deze zang een hobbel is bij het kunnen waarderen van de muziek van de Amerikaanse band. Het is kennelijk iets waar je tegen moet kunnen, maar ik vind het ook dit keer prachtig. 

Gitarist Brian Elmquist en multi-instrumentalist Kanene Donehey Pipkin kleuren prachtig om de gepassioneerde zang van Zach Williams heen met een warm en wat donker geluid. Het is een geluid dat aan de hand van Aaron Dessner weer wat meer afstand neemt van de Americana en iets opschuift richting het geluid van Then Came The Morning. In muzikaal en vocaal opzicht is het weer smullen en ook de productie van The National voorman is van een bijzonder hoog niveau. …..

Laura Marling – Song For Our Daughter

…..Laura Marling verloochent haar Britse roots echter zeker niet en lijkt op haar nieuwe album niet alleen beïnvloed door de muziek van Joni Mitchell, maar ook zeker door het jaren 70 werk van Paul McCartney, terwijl in een aantal songs ook haar liefde voor Britse folk weer op laait en aan het eind van het album ook nog een beetje country, compleet met pedal steel, opduikt.

Laura Marling heeft Song For Our Daughter in eigen beheer uitgebracht en heeft gekozen voor een betrekkelijk sober geluid, waarin de basis wordt gevormd door akoestische gitaar of piano en strijkers en hier en daar achtergrondvocalen de schaarse extra versiering aanbrengen.

Ze tekende deels zelf voor de productie van het album, maar kon ook nog deels een beroep doen op vertrouwde kompanen als Ethan Johns en Dom Monks. Song For Our Daughter klinkt prachtig, maar vooral intiem. De keuze voor een instrumentatie zonder opsmuk heeft er voor gezorgd dat de stem van Laura Marling centraal staat en haar stem verricht op haar nieuwe album wonderen…..

DeWolff – Tascam Tapes

….Op de cover van het nieuwe album van de Nederlandse band DeWolff prijkt de volgende tekst: “This is DeWolff’s New Album. It Was Recorded On The Road For Less Than 50$. But It Sounds Like A Million Bucks!” Voor net geen 50$ kocht de band een stokoude Tascam viersporen-cassetterecorder op batterijen, die “on the road” werd gebruikt voor het opnemen van het nieuwe album van de band.

Bij het opnemen van Tascam Tapes liet de band zich inspireren door de muziek die eerder in de toerbus voorbij was gekomen en dat was zo te horen opvallend veel soul, disco en funk, al is de band de blues en de rock gelukkig ook niet vergeten.

Tascam Tapes werd met beperkte middelen opgenomen en dat hoor je ook wel. Drums en bas kwamen uit de sampler, waarna gitaar, keyboards, mondharmonica en zang live werden toegevoegd. Het is een opnameproces dat goed past bij de muziek van DeWolff. Tascam Tapes opent rauw en bluesy, maar staat ook vol zwoele soul, moddervette funk en een vleugje disco…..

Drive By Truckers – The Unraveling

….Het deze week verschenen The Unraveling is, zeker vergeleken met zijn voorganger, weer gestoken in een kleurigere hoes, maar dat zegt niets over de staat van het vaderland van de leden van de band uit Athens, Georgia. The Unraveling schetst een nog wat somberder beeld van de Verenigde Staten, want het is er onder Donald Trump niet beter op geworden. Integendeel. 

Drive-By Truckers stelt de misstanden in de Verenigde Staten nog wat nadrukkelijker aan de tand in de vlijmscherpe teksten op het album, die stilstaan bij thema’s als immigratie, racisme, armoede, uit de hand gelopen wapenbezit en grootschalig gebruik van zware pijnstillers (in de VS verantwoordelijk voor 150 doden per dag). Het voorziet de songs van inhoud en passie, waardoor Drive-By Truckers direct met 1-0 voor staat. 

Ook in muzikaal opzicht is The Unraveling een overtuigend album. Net als op het vorige album worden ingetogen tracks afgewisseld met stevigere tracks en variëren de invloeden van lome countryrock tot stevige Southern rock (van Neil Young via R.E.M. naar Lynyrd Skynyrd). Drive-By Truckers heeft al deze invloeden opgenomen in een geheel eigen blend binnen de Amerikaanse rootsmuziek en klinkt als een goed geoliede machine. ….

Sarah Jarosz – World On The Ground

…..Sarah Jarosz heeft flink de tijd genomen voor haar nieuwe album, maar zat de afgelopen jaren zeker niet stil. Zo vormde ze samen met Sara Watkins en Aoife O’Donovan het trio I’m With Her, dat de afgelopen twee jaar stevig aan de weg timmerde en een uitstekend debuut afleverde. Op World On The Ground werkt de singer-songwriter uit New York samen met de gelouterde muzikant, songwriter en producer John Leventhal, die de afgelopen decennia een indrukwekkend CV heeft opgebouwd. Sarah Jarosz en John Leventhal hebben het album voor een belangrijk deel samen gemaakt, waarbij het natuurlijk helpt dat beiden op flink wat instrumenten uit de voeten kunnen.

Op World On The Ground keert Sarah Jarosz terug naar de plek waar ze opgroeide, Wimberley, een dorp onder de rook van Austin, Texas. Het album staat vol mooie persoonlijke verhalen en al even mooie songs, die vaak een ingetogen karakter hebben. Sarah Jarosz schuurde met haar eerste albums nog dicht tegen de traditionele bluegrass aan, maar bestreek op haar laatste albums zoals eerder gezegd al een veel breder palet. World On The Ground trekt deze lijn door en kan uit de voeten met folk, country, jazz, pop en hier en daar een vleugje bluegrass.

Dat bredere palet hoor je in de instrumentatie waarin gitaren domineren en de banjo wat aan terrein heeft verloren, al eist het instrument de hoofdrol op in de traditioneel aandoende slottrack. Het klinkt allemaal prachtig, met een hoofdrol voor prachtig gitaarwerk en fraaie accenten van andere instrumenten.

Ook in de zang hoor je dat Sarah Jarosz haar hele jonge jaren achter zich heeft gelaten. Haar stem klinkt warmer en volwassener en draagt de mooie songs op het album met speels gemak. Het levert een fraai album op, dat misschien nog wel het meest opvalt door de uitstekende songs op het album. Sarah Jarosz is gegroeid als zangeres, maar heeft als songwriter nog veel grotere stappen gezet. De persoonlijke songs op het album steken knap in elkaar en hebben een fraai evenwicht gevonden tussen traditie, aanstekelijkheid en diepgang…..

Matt Berninger – Serpentine Prison

…..Matt Berninger maakte Serpentine Prison samen met producer, muzikant en legende Booker T. Jones en deed bovendien een beroep op een aantal gastmuzikanten, onder wie Brent Knopf (met wie hij een paar jaar geleden een album maakte als El VY), The National bassist Scott Devendorf, David Bowie bassist Gail Ann Dorsey en Andrew Bird.

Matt Berninger schuwt in de teksten op het album de sombere thema’s niet en staat stil bij isolatie, echtscheiding en depressies. Het zijn thema’s die passen bij zijn stem, die nu eenmaal minder geschikt is voor zonnige popliedjes. Ook de inkleuring van de songs op Serpentine Prison sluit aan bij de soms behoorlijk donkere thematiek.

Het is overigens een bijzonder fraaie inkleuring, die niet alleen donker maar ook wat broeierig aan doet en wel wat doet denken aan een aantal albums van Robbie Robertson en aan de producties van Daniel Lanois. Het is een instrumentatie die bestaat uit meerdere lagen, maar het geluid zit ook vol ruimte en is nooit te zwaar.

Serpentine Prison is een album dat is gemaakt voor de avonduren, want met name als de zon onder is komen de fraaie klanken op het album fraai tot leven. Met name het gitaarwerk op het album is prachtig, maar ook de ruimtelijke klanken van met name piano, orgels (uiteraard van de oude meester Booker T. zelf) en keyboards dragen nadrukkelijk bij aan het zeer sfeervolle en vakkundig geproduceerde geluid op het eerste soloalbum van Matt Berninger.

Het zijn klanken die uitstekend passen bij zijn aangenaam donkere stemgeluid, dat weer uitstekend past bij de songs op het album, die voldoende ver verwijderd blijven van de muziek van The National en allemaal in het hokje singer-songwriter passen. Serpentine Prison is niet zonder meer geschikt voor fans van The National, maar liefhebbers van singer-songwriters met een voorliefde voor stemmige klanken en flink wat melancholie kunnen waarschijnlijk goed uit de voeten met dit album……

Niet alleen mooie woorden maar ook enkele mooie clips als hoogtepunt:

Tijdens Covid waren de heren van Elbow heel actief. Het resulteerde in de #elbowrooms. Een mooie verzameling Elbow klassiekers waar Lippy Kids misschien wel de meest bijzondere was.

De lijst van 2020

  1. Sarah Jarosz – Eve
  2. The Lone Bellow – August
  3. The Killers – Dying Breed
  4. Laura Marling – Held Down
  5. Ben Watt – Summer Ghosts
  6. Kalie Shorr – The One
  7. Jeff Tweedy – Natural Disaster
  8. Matt Berninger – One More Second
  9. Fiona Apple – Fetch the Bolt Cutters
  10. The Jayhawks – Little Victories
  11. Nadne Shah – Club Cougar
  12. Shelby Lynne – The Equation
  13. Waxahatchee – Fire
  14. Isobel Campbell – Ant Life
  15. Mary Chapin Carpenter – American Stooge
  16. The Apartments – We talked through till dawn
  17. Weyes Blood – Mirror Forever
  18. Jason Isbell and the 400 unit – St. Peter’s Autograph
  19. Eels – I Got Hurt
  20. Chris Stapleton – Old Friends
  21. Jess Jocoy – Existential Crossroads
  22. Cowboy Junkies – Grace Descends
  23. Lilly Hiatt – Some Kind Of Drug
  24. Rolling Blackouts Coastal Fever – Falling Thunder
  25. James Elkington – Carousel
  26. Marcus_King – The Well
  27. Car Seat Headrest – Life Worth Missing
  28. Hayes Carll – Wild Pointy Finger
  29. Drive-By-Truckers – Slow Ride Argument
  30. Nicole Atkins – Mind Eraser
  31. Chuck Prophet – Nixonland
  32. Kelly Hunt – Men of Blue & Grey
  33. Matt Berninger – Silver Springs
  34. Lera Lynn – Let Me Tell You Something
  35. The Strokes – Why Are Sunday’s So Depressing
  36. Ulver – A_Thousand_Cuts
  37. The White Buffalo – River Of Love And Loss
  38. Jonathan Wilson -Riding The Blinds
  39. David Keenan – Love in a Snug
  40. Norah Jones -Flame Twin
  41. Rufus Wainwright – Unfollow The Rules
  42. Blake Mills – Money Is The One True God
  43. Hannah White and The Nordic Connections – Gotta Work Harder
  44. Rumer – Deep Summer in the Deep South
  45. DeWolff – Let it Fly
  46. Taylor Swift – Peace
  47. James Elkington – Ever-Roving Eye
  48. Will Johnson – Los Cuervos
  49. Andy Shauf – Living Room
  50. Ray Lamontagne – Summer Clouds
  51. The Lone Bellow – Good Times
  52. Laura Marling – Strange Girl
  53. The Highwomen – Crowded Table
  54. Joan as Police Woman – Lifes What You Make It
  55. Bonny Light Horseman – Magpie’s Nest
  56. Norah Jones – To Live
  57. Jack Garratt – Get in my Way
  58. Snowgoose – The Optimist
  59. AA Williams – All I Asked for (Was to End It All)
  60. Billie Eilish – No Time To Die
  61. Tame Impala – One More Year
  62. Matt Costa – Make That Change
  63. Jason Isbell and the 400 unit – Overseas
  64. Patrick Watson – Broken
  65. The Beths – Out of Sight
  66. Phoebe Brigders – Halloween
  67. Siv Jakobsen -Fight or Flight
  68. Katie Pruitt – Grace Has A Gun
  69. Drive-By-Truckers – Babies in cages
  70. The Chicks – March March
  71. Motorpsycho – The Magpie
  72. Native Harrow – Same Every Time
  73. The Lost Brothers – After the Fire
  74. John Moreland – Terrestrial
  75. The Hold Steady – You Did Good Kid
  76. Joseph – Good Luck, Kid
  77. Sarah Jarosz – Johnny
  78. The Killers – Fire in Bone
  79. Travis – Waving at the Window
  80. Kelsey Lu – Due West
  81. Nathaniel Rateliff – Time Stands
  82. Gretchen Peters – Wish I Was
  83. Robert Vincent – Husk of a Soul
  84. Ray Lamontagne – Misty Morning Rain
  85. Marc Almond – Hollywood Forever
  86. My Morning Jacket – Magic Bullet
  87. Laura Veirs – Burn Too Bright
  88. American Aquarium – Me + Mine (Lamentations)
  89. Robert Vincent – Conundrum
  90. DeWolff – Love is such a waste
  91. Biffy Clyro – North of No South
  92. Airbag – A Day At The Beach (Part 1) & (Part 2)
  93. Dizzy Mizz Lizzy – Amelia – Part 1 – Nothing They Do They Do For You / Part 2 – The Path Of Least Existence / Part 3 – Lights Out / Part 4 – All Saints Are Sinners / Part 5 – Alter Echo

O ja, kleine meisjes worden groot…. Dit jaar was Harry Styles de absolute favoriet. Dus voor mijn meiden

2019

joy williams live

Ook in 2019 gebeurde het weer: je hoort een liedje en datt blijft een hele tijd bij je. Totdat je eraan toegeeft en erkend dat het gewoon een geweldig goed nummer is. Het gebeurde in 2019 weer een paar keer.

De allereerste keer was, ja ik geeft het toe, toen ik het nummer Arcade van Duncan Lawrence hoorde. Kort , krachtig , goed gezongen , goede opbouw en mooi rustig einde. En wie had gedacht dat tussen al het showspektakel en de Oost-Europese televote maffiosi Duncan het Eurovisie songfestival naar Nederland zou halen.

De tweede keer was toen ik op YouTube naar Joy Williams zocht. De vrouwelijke helft van het legendarische rootsduo Civil Wars had in 2019 haar vierde solo plaat uitgebracht. En op internet vond ik een live registratie van Canary. Magisch. Ik hoop dat ze een keer de oversteek naar Nederland gaat maken en dat ze dit soort muziek ten gehore brengt. Pure eenvoud van grote klasse.

De derde keer gebeurde het toen ik het nummer To Noise Making (Sing) van Hozier hoorde. De koren in dit nummer bleven bij mij vanaf het eerste moment hangen : héérlijk. Dit nummer van zijn tweede album Wasteland , Baby mag dus niet ontbreken.

En de laatste keer dit jaar overkwam het mij bij het beluisteren van de nieuwe Elbow. Het ritme van de opener Dexter & Sinister komt binnen en heeft mij niet meer los gelaten. Zelfs mijn dochters doen na een paar keer horen in de auto mee : I don’t know Jesus anymore. Het is duidelijk dat Elbow het niet overal mee eens is in het Engeland van vandaag. Helaas voor velen heb je er een klasse die onder het motto van democratie er anders over denken. Maar zoals zo vaak : muzikanten die zich ergens aan storen maken de mooiste songs. Giant of All Sizes heeft er weer een paar nieuwe opgeleverd met Dexter&Sinister een compositie van de buitencategorie.

In de Verenigde Staten heb je ook van die artiesten die zich storen aan de macht. Jeff Tweedy verontschuldigde zich jaren geleden tijdens een optreden in Utrecht voor Trump (het was de dag na de nacht dat die gekozen was door een minderheid die hem de meerderheid bezorgde). En afgelopen jaar serveerde hij en zijn Wilco het voor mij mooiste optreden van het jaar op . Met als absolute hoogtepunt Impossible Germany en een minutenlange solo van Nels Cline. Oor noemt het optreden ‘Griezelig Goed’. Jan Vollaard schrijft in NRC ‘ Fenomenaal Wilco verdiept zich in eigen repertoire’. Ik kan het hier alleen maar mee eens zijn.

Wat ook gezellig leuk was het tweede Once In A Blue Moon festival in het Amsterdamse Bos. Een hele dag roots/americana of wat er goed mee samengaat. Daar zag ik voor het eerst Robert Ellis. Muziek met uitleg. Leuke verhalen met (soms) een knipoog. Helaas komt er in 2020 geen vervolg van dit festival. Men kon geen representatieve line up verzorgen. Helaas.

Uit de enorme stapels nieuw materiaal kwamen voor mij er nog een paar bovendrijven die ik nog wil vermelden. Het tweede album van Lula Wiles ( Isa Burke, Eleanor Buckland en Mali Obomsawin ) met zeer prettige stemmen en back to the roots country. Of het nieuwe album van Alison Moorer waarop ze de traumatische gebeurtenissen uit haar jeugd in 10 songs ten gehore brengt. Bear’s Den (Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes) en de Raconteurs (Jack White , Brendan Benson , Jack Lawrence, Patrick Keeler) maakten allebei hun derde album en bleven doen waar ze goed in waren. Folkrock en ouwerwetse gitaarrock.

Tenslotte nog een unicum. Het eerste concertbezoek samen met mijn dochters: Nielson in TivoliVredenburg. Gewoon een leuk concert en een goede band. Dus Niels Littooij (Dordrecht, 28 december 1989) mag ook niet ontbreken in de lijst van dit jaar.

En nu enkele hoogtepunten in beeld (en geluid) :

En tenslotte het goede ouwe Elbow. In 2020 komen ze naar Nederland met hun nieuwe show en ik zal erbij zijn. Elbow live is altijd een feest. Voor het eerst in Antwerpen , ooit jaren terug. Toen met mijn oudste dochter in Afas Live en nu in de Ziggo Dome. En al jaren een mooi feestje als ze optreden. Kijk zelf maar of zoek een speciale track:

This Blue World – 00:00:11;
Any Day Now – 00:08:43;
Fly Boy Blue / Lunette – 00:15:32;
Fugitive Motel – 00:22:53;
The Bones of You – 00:29:10;
Mexican Standoff – 00:35:10;
One Day Like This – 00:39:13;
New York Morning – 00:46:49;
Real Life (Angel) – 00:53:33;
Switching Off – 01:03:11;
Bitten by the Tailfly – 01:08:31;
Grounds For Divorce – 01:15:01;
Lippy Kids – 01:21:26;
The Take Off and Landing of Everything – 01:28:32;
Newborn – 01:37:59;
The Birds – 01:47:50;
My Sad Captains – 01:57:01

En tenslotte de gehele lijst van 2019:

1 Brittany Howard – 13th Century Metal
2 Matt Simons – After The Landslide
3 Joy Williams – All I Need
4 Duncan Laurence – Arcade
5 Sara Bareilles – Armor
6 Eleni Mandell- Be Together
7 Eilen Jewell – Beat The Drum
8 Norah Jones – Begin Again
9 Fontaines DC – Big
10 Joe Jackson – Big Black Cloud
11 Patty Griffin – Bluebeard
12 Son Volt – Broadsides
13 Will Kimbrough – Buddahs Blues
14 Tyler Childers – Bus Route
15 Joy Williams – Canary
16 Joan Shelley – Coming Down For You
17 Bears Den – Crow
18 Josienne Clarke – Dark Cloud
19 Sam Fender – Dead Boys
20 Jesse Malin – Dead On (feat._Lucinda Williams)
21 Elbow – Dexter & Sinister
22 Gary Clark Jr. – Don’t Wait Til Tomorrow
23 Black Keys – Every Little Thing
24 Grace Potter-Everyday Love
25 Yola – Faraway Look
26 Tim Bowness – Flowers at the Scene
27 Shovels & Ropes- Good Old Days
28 Joe Henry – Green of The Afternoon
29 The Slow Show – Hard to Hide
30 Allen Stone – Hold it Down
31 Thom Yorke – Impossible Knots
32 Taylor Swift – It’s Nice To Have A Friend
33 Davendra Benhart – Kantori Ongaku
34 She Keeps Bees – Kinship
35 JS Ondara – Lebanon
36 Wilco – Love Is Everywhere (Beware)
37 Trixie Whitley – May Cannan
38 Caroline Spence – Mint Condition
39 Shannon Lay – Nowhere
40 Robert Ellis – Passive Aggressive
41 North Mississippi Allstars – Peaches
42 The National – Quiet Light
43 Rosanne Cash – Rabbit Hole
45 Lauren Daigle – Rebel Heart & 46 Rescue
47 Ana Egge – Rise Above
48 Kelly Brouhaha – River
49 Native Harrow – Round and Round
50 The Lumineers – Salt And The Sea
51 Anna Tivel – Shadowlands
52 Lula Wiles – Shaking As It Turns
53 Tedeschi Trucks Band -Shame
54 Mandolin Orange – Silver Dagger
55 Kevin Morby – Sing a Glad Song
56 Phoebe Bridgers – Sleepwalkin’
57 Andrew Combs- Stars of Longing
58 Keane – Strange Room
59 Mavis Staples – Stronger
60 The Raconteurs – Sunday Driver
61 The Teskey Brothers – That Bird
62 The Delines – That Old Haunted Place
63 John Paul White – The Long Way Home
64 Jeff Tweedy – The Red Brick
65 Allison Moorer – The Rock and the Hill
66 Hozier – To Noise Making (Sing)
67 Mercury Rev – Tobacco Road
68 Jamie McDell – Under The Bonnet
69 David Crosby – Vagrants of Venice
70 Monotales – Violet New Moon
71 Nielson – Vuurwerk
72 Lee Fields & The Expressions – Wake Up
73 Rhiannon Giddens – Wayfaring Stranger
74 Elbow – White Noise White Heat
75 Noah Gundersen-Wild Horse
76 Balthazar – Wrong Faces

O ja, er moest nog een muzikale spreekbeurt voor het eerst gemaakt worden ….

2018 : Zoef zoef voorbij

2018 was voorbij voordat ik het goed in de gaten had… Ik was daarom ook wat laat met goed kijken naar de mooiste platen van het jaar. Er was weer enorm veel op de markt gekomen en ik had een flinke hoeveelheid bands en singer-songwriters klaar staan om te luisteren. Maar om eerlijk te zijn dit jaar niet heel uitvoerig gezocht en vergeleken. Naast het nieuwste werk van bands die ik al jaren volgen en van blijf genieten (Turin Brakes, DeWolff, Dave Matthews Band, Jack White of Snow Patrol) heeft die korte zoektocht voor mij weer een paar nieuwe pareltjes opgeleverd :

Bijvoorbeeld Isaac Gracie die op zijn naamloos debuut soms doet denken aan Jeff Buckley. Het Londonse Shame gaat zeker het komende jaar een paar Nederlandse festivaltenten op zijn kop zetten. Of neem nou Mary Chapin Carter. Heeft op haar nieuwste plaat (Sometimes Just The Sky) een paar prachtplaten staan. Blijkt ze al 30 jaar actief te zijn…. zo zie je maar weer dat een korte zoektocht ook ‘nieuw’ moois kan opleveren. Ik kijk in 2019 vooral uit naar het optreden van I’m With Her in Paradiso. Ik hoop dat Aoife O’Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz daar hetzelfde presteren als ze in de studio hebben gedaan toen ze hun laatste cd See You Around opnamen. Maar het jaar is nog lang.

Tenslotte wil ik nog een lans breken voor een Nederlandse Artiest : Douwe Bob. Zijn bekendheid ontvangen tijdens het TV programma : de beste singer-songwriter. En passant Nederland vertegenwoordigd op het Europees Songfestival en nu weer een plaat uitgebracht die eigentijds én eigenwijs is. Gewoon sterk gezongen en gespeeld. Niks meer aan doen. Gewoon doorgaan.

Wat ik een paar jaartjes niet meer had gedaan is aan mijn jaarlijstje een plaat voor mijn dochters toegevoegd. Tijdens onze vakantie hadden we een regenachtige dag en toen hebben we samen naar The Greatest Showman gekeken. Daarna is de muziek van die film/musical bijna niet meer de speakers verdwenen. Dames die is voor jullie.

De jaarlijst

  • Ryley Walker – 22 Days
  • Johan – Anyone got a clue
  • The Jayhawks – Backwards Women
  • Nataniel Ratecliff and the Night Sweats – Be There
  • Jon Allen – Better Day
  • Courtney Marie Andrews – Border
  • Luke Winslow King – Born to Roam
  • Marlon Williams – Can I Call You
  • Dave Matthews Band – Can’t Stop
  • Old Crow Medecine Show – Child of the Mississippi
  • The Greatest Showman – Come Alive
  • Shame – Concrete
  • Lump – Curse of Contemporary
  • Joan as Police Woman – Damned Devotion
  • Turin Brakes – Don’t Know Much
  • The Boxer Rebellion – Don’t Look Back
  • Shame – Dust on Trial
  • The Magpie Salute – For the Wind
  • Mount Eerie – Forest Fire
  • I am With Her – Game To Lose
  • Tirzah – Gladly
  • The War and Treaty – Healing Tide
  • TMGS – Holding The Reins
  • Joe Henry – Hungry
  • Jack White – Ice Station Zebra
  • Our Girl – In My Head
  • Neil Finn – Independence Day
  • Lenny Kravitz – I’ts Enough
  • Mary Chapin Carpenter – Jericho
  • Snow Patrol – Life On Earth
  • Justin Timberlake – Livin’ Off the Land
  • Kristina Murray – Lovers & Liars
  • Big Red Machine -Lyla
  • Janelle Monae -Make Me Feel
  • Judy Blank – Mary Jane
  • Jeff Tweedy – Muzzle of Bees
  • Car Seat Headrest – My Boy (Twin Fantasy)
  • Twenty One Pilots – Neon Gravestones
  • Editors – No Sound But The Wind
  • DeWolff – Once in a Blue Moon
  • Douwe Bob – Out On The Road
  • Kovacs – Play Me
  • Marcus King Band – Remember
  • Glen Hansard – Roll On Slow
  • Donny Doon – Saw a Light
  • Ty Segall – She
  • Sophie Hunger – Sliver Lane
  • Kacey Musgraves – Slow Burn
  • Turin Brakes – Smoke and Mirrors
  • Amber Arcades-Something’s Gonna Take Your Love Away
  • Spain – Sugarkane
  • Jonathan Wilson – Sunset Blvd
  • Isaac Gracie – That Was Then
  • Ben Howard – The Defeat
  • Thom Yorke – The Mother Lode
  • Jonathan Jeremiah -The Stars Are Out
  • Novastar -Tides
  • First Aid Kit – To Live a Life
  • Eels – Today Is The Day
  • The Beths -Uptown Girl
  • Dave Matthews Band – Virginia In The Rain
  • Loma – White Glass
  • Caitlin Canty – Who
  • Snow Patrol – Wild Horses
  • Tom Petty – You and I Will Meet Again (2018 Remasterd)

En enkele op video

Waar ik ook naar uit kijk is de terugkeer van Dave Matthews naar Nederland. Hij komt weer met zijn band naar Afas Live. Al vaak gezien maar verveelt nooit. Om in de stemming te komen alvast zijn optreden van januari 2018 in The Gorge:

2017

Het is goed om bij een afscheid even terug te kijken en te genieten van muziek uit het verleden .  In 2017 moesten we op 3 oktober  plotseling afscheid nemen van Tom Petty.  In 2012 bezocht ik, wat nu blijkt, zijn laatste optreden in Nederland. 5 sterren recensie in de Volkskrant (zie hier).  Later bleek dat Tom Petty is overleden aan een overdosis aan medicijnen onder andere omdat hij al een tijd met een gebroken heup optrad…. En enkele weken later moesten we ook afscheid nemen van Gordon Dowie, frontman van The Tragically Hip.  Deze band heb ik meerdere keren in Nederland en België mogen zien en elke keer was het weer een feest.  Mooie herinneringen.

Maar er was in 2017 ook weer nieuwe aanwas. Een jonge artiest waar we nog hoop ik lang van mogen genieten is Quinn Sullivan.  Toen hij 6 jaar was trad hij op in de Ellen DeGeneres Show. In 2017 , op 18 jarige leeftijd, brengt hij zijn derde studioplaat uit.  Hij is geboren met een gitaar in de hand. Virtuoos. Maar ook op het gebied van roots / america ontdekte ik een aantal nieuwe artiesten, al zijn sommige in de US al wat langer bekend.  Quiles & Cloud en de The Infamous Stringdusters bleven nog het meest bij.  Kijk en oordeel zelf (onder de lijst)

Op live gebied waren vooral de optredens van Ryan Adams (Vredenburg) en Jason Isbell (Paradiso) briljant.  Al dacht ik dat Ryan al na 3 nummers ging afhaken. Na een 5 minuten pauze en toespraak hield het publiek zich in met het maken van foto’s met flits. Gelukkig maar.

De lijst dit jaar

  1. Chris Robinson Brotherhood – Behold The Seer
  2. Elbow – Magnificent (She Says)
  3. Quiles & Cloud – Black Sky Lightning
  4. Rhiannon Giddons – Come Love Come
  5. Jeangu Macrooy – Fire Raging
  6. The Lone Bellow – Walk Into A Storm
  7. Lizz Wright – Southern Nights
  8. Aimee Mann – Knock it off
  9. Nikki Lane – Highway Queen
  10. Gregg Allman – My Only True Friend
  11. Lilly Hiatt – All Kinds of People
  12. Pete Murray – Sold
  13. The War On Drugs – Pain
  14. David Rawlings – Airplane
  15. Alison Krauss – River in the Rain
  16. John Mellencamp & Carlene Carter – All Night Talk Radio
  17. Ozark Henry – Where Is the Love
  18. Sam Outlaw – Bottomless Mimosas
  19. Sam Smith – Burning
  20. Flo Morrissey and Matthew E. White – Looking For You
  21. Sean Rowe – The Salmon
  22. Siv Jakobsen – Shallow Digger
  23. The Infamous Stringdusters – Back Home
  24. Steven Wilson – Refuge
  25. Son Volt – Lost Souls
  26. David Crosby – Sell Me A Diamond
  27. Julie Byrne – Morning Dove
  28. Courtney Marie Andrews – Put the Fire Out
  29. Sharon Jones and the Dap Kings – Matter of Time
  30. Tift Merrit – Proclamation Bones
  31. Richard Edwards – Rollin Rollin Rollin
  32. Curtis Harding – Go As You Are
  33. Leslie Mendelson – Chasing The Thrill
  34. Jason Isbell and the 400 Unit – If We Were Vampires
  35. Quinn Sullivan – Midnight Highway
  36. Steven Wilson – To The Bone
  37. Chris Robinson Brotherhood – Dog Eat Sun
  38. Charlie Worsham – Southern By the Grace of God
  39. Quiles & Cloud – Shake Me Now
  40. Andrew Combs – Better Way
  41. A Blaze Of Feather – Dust in the Wind
  42. Ryan Adams – Breakdown
  43. Mark Eitzel – La Llorona
  44. The Americans – I’ll be yours
  45. Robert Plant – The May Queen
  46. Elbow – Trust the Sun
  47. The National – The System Only Dreams In Total Darkness
  48. Kenny Wayne Shepherd – Ride of your life
  49. The Infamous Stringdusters – Black Elk
  50. Jason Isbell and the 400 Unit – Cumberland Gap
  51. Nothing But Thieves – Sorry
  52. Big Big Train – As the Crow Flies
  53. Quinn Sullivan – Buffalo Nickel

En hieronder enkele beelden van het afgelopen jaar :

(the unofficial video ; but it could be the real video

2016

<iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube-nocookie.com/embed/dpOv1I92YmI” frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture” allowfullscreen></iframe>

Het was natuurlijk een heel gek jaar. We hebben afscheid moeten nemen van een aantal wereldsterren. Bowie, Prince, Cohen en zelfs George Michael ontvielen ons en eisten nogmaals veel aandacht op. Maar er waren natuurlijk ook weer een heleboel artiesten die met mooi nieuw materiaal kwamen wat aandacht verdiende (en het soms niet kregen). Als eerste de heren van DeWolff. Zij hebben een van beste platen van het jaar gemaakt. Roux-A-Roux is sterk, strak en met veel passie. Ze blijven hun eigen ding doen en dat verdient respect.
Een heer die al jaren zijn eigen ding doet is Chris Robinson. In 2016 eindelijk weer eens in Nederland te zien. Hij speelde met band 2,5 uur lang in Paradiso. Smullen
Turin Brakes kwamen in het begin van het jaar met een nieuwe album : Lost Property. Het bekende Turin Brakes geluid : verzorgde stemmen en (akoestische) gitaren. En ook zij waren na jaren weer eens in Nederland te zien.
Wilco was ook dit jaar van de partij. Met een nieuw album Schmilco kwamen ze in november naar Utrecht. De dag na de dramatische verkiezingen in de Verenigde Staten. Voorman Tweedy was nog zichtbaar ontgoocheld over de uitkomst maar verklaarde meteen dat wat hem betreft met muziek de wereld bij elkaar moet worden gehouden. Of Trump daaraan gaat meedoen is de vraag. Maar hopelijk heeft de blonde mafketel geen invloed op creatieve geesten zoals Tweedy. Misschien levert het wel 4 jaar lang mooie protestsongs op. Wie zal het zeggen.
Mijn bibliothecaris Erwin Zijleman die iedereen dagelijks op de hoogte houdt van allerhande roots/americana nieuwtjes via “Krenten in de Pop” wees mij tenslotte ook nog nieuwe platen van Sarah Jarosz, Dylan LeBlanc en The Jezabels. Allemaal aanraders!
Gelukkig waren er ook oude helden die nieuwe juweeltjes uitbrachten : Radiohead kwam met A Heart Shaped Moon, Ray Lamontagne met Ouroboros en de Drive By Truckers met American Band. Stuk voor stuk sterke platen.

Genoeg materiaal dus voor een mooie respectvolle lijst.

En omdat Elbow en Steven Wilson hebben aangekondigd om in 2017 met nieuw materiaal komt het opstellen voor een lijstje van 2017 ook best goed.

Highlights 2016

En de hele lijst van 2016
1. Turin Brakes – 96
2. Radiohead – Burn The Witch
3. Dizzy Mizz Lizzy – Brainless
4. DeWolff – Lucid
5. Wilco – Cry All Day
6. Vanessa Peters – 206_Bones
7. Ryley Walker – A Choir Apart
8. Shearwater – A long time away
9. Chris Robinson – Ain’t It Hard But Fair
10. Lou Rhodes – All I Need
11. Steve Gunn – Ancient Jules
12. Bob Mould – Black Confetti
13. Michael Kiwanuka – Black Man in a White World
14. Sturgill Simpson – Breakers Roar
15. Norah Jones – Burn
16. Robert Ellis – California
17. Andrew Bird – Capsized
18. Birds Of Chicago – Color Of Love
19. The Jezabels – Come Alive
20. David Crosby – Drive out to the desert
21. Agnes Obel – Familiar
22. Ben Watt – Fever Dream
23. Kings Of Leon – Find Me
24. Drive By Truckers – Guns of Umpqua
25. Wolfmother – Gypsy Caravan
26. Ray LaMontagne – Hey, No Pressure
27. Rival Sons – Hollow Bones pt.2
28. Alicia Keys – Holy War
29. Money – Hopeless World
30. Kevin Morby – I Have Been to the Mountain
31. Motorpsycho – I.M.S.
32. The Jayhawks – Isabel’s Daughter
33. Beau -Leave Me Be
34. Lisa Hannigan – Lo
35. Damien Jurado – Lon Bella
36. Emelie Sande – Lonely
37. Dylan Leblanc – Look how far we’ve come
38. Sarah Jarosz – Lost Dog
39. Solange – Mad
40. Snarky Puppy – Molino Molero
41. Anderson Paak – Parking Lot
42. Bears Den – Roses on a Breeze
43. Band Of Horses – Solemn Oath
44. Brent Cobb – South of Atlanta
45. Tom Odell – Sparrow
46. Brian Fallon – Steve Mcqueen
47. Blackberry Smoke – Woman In The Moon
48. Jack Garratt – Worry
49. Grant-Lee Phillips – Yellow Weeds
50. Wilco – Normal American Kids
51. Turin Brakes – Hope We Make It
52. Radiohead – Desert Island Disk
53. DeWolff – What’s the Measure of a Man
54. Dizzy Mizz Lizzy – Say It to Me Anyway
55. De Staat – Make The Call, Leave It All

En het beste concert van 2016 was Wilco in Tivoli Vredenburg. Omdat daar geen beelden van op Youtube te vinden zijn hieronder het concert een weekje eerder in Ancienne Belgique.

 

 

En omdat ze zo’n mooie plaat hebben gemaakt : iets meer van DeWolff 

2015

kende eigenlijk net zoveel nieuwe gezichten als ook gearriveerde artiesten die nog een mooi album aan hun oevre toevoegden. Onder de oude bekenden zaten bijvoorbeeld Jeff Lynn’s ELO, Wilco, Joe Jackson, Paul Weller of Los Lobos. Stuk voor stuk goede albums die niet missen in mijn lijst.
Maar het is altijd weer een feest naar nieuwe namen te luisteren, sommige voor mij totaal onbekend, die nieuw fris klinken of oude genre’s van een 2015 jasje voorzien. Ryley Walker bijvoorbeeld. Zijn CD Primrose Green gaat terug naar eind jaren 60 – begin 70 maar heeft is toch van deze tijd. Goede zang, goede begeleiding en hopelijk een start van een mooie creatieve carrière.
Ze hadden al een debut album in 2012 gemaakt maar die was mij niet opgevallen. Maar als je van mooie samenzang houdt dan moet je een keer luisteren naar de Britse zusjes Camilla, Emily en Jessica Staveley-Taylor oftewel The Staves. Kippenvel.
Van een heel andere orde is de zoete soulmuziek van Leon Bridges die in 2015 helemaal doorbrak met zijn album Coming Home. Een heerlijk lome plaat die het vooral in de zomerdag heel goed doet.
Tenslotte toch nog een oude bekende onder de aandacht. Colin Melody van The Decemberistst. Ze waren in 2015 één keer te zien in NL in Nijmegen. En het was ongel

2015 in beeld :

En de hele lijst over 2015 :

  1. Adele – Remedy
  2. Alabama Shakes – Sound & Color
  3. Alberta Cross – Beneath my love
  4. Allen Stone – American Privilege
  5. Allison Moorer – Back of My Mind
  6. Ane Brun – Still Waters
  7. Balthazar – Last Call
  8. Bertolf – Help Me Stand
  9. Blackberry Smoke – Woman in the Moon
  10. Courtney Barnett – Depreston
  11. Daniel Romano – Two Word Joe
  12. Douwe Bob – Sugar
  13. Editors – No Harm
  14. Eilen Jewell – Down The Road
  15. Father John Misty – The Ideal Husband
  16. Frankie Lee – Honest Man
  17. Frazey Ford – Runnin
  18. Gary Clark, Jr. – Stay
  19. Giant Sand – Hurtin’ Habit
  20. Gretchen Peters – Blackbirds
  21. Guy Garvey – Harder Edges
  22. Israel Nash – Strangers
  23. Jason Isbell – Children of Children
  24. Jeff Lynn’s ELO – Love & Rain
  25. Jewel – Plain Jane
  26. Joanna Newsom – Same Old Man
  27. Joe Jackson – Neon Rain
  28. Laura Marling – False Hope
  29. Leon Bridges – Smooth Sailin’
  30. Los Lobos – Made to Break Your Heart
  31. Michael Prins – Fear Not
  32. Mister And Mississippi – Meet me at the Lighthouse
  33. My Morning Jacket – Thin Line
  34. Noah Gundersen – The Difference
  35. Joss Stone – This Ain’t Love
  36. Patrick Watson – Good Morning Mr. Wolf
  37. Paul Weller – Saturns Pattern
  38. Ryan Adams – Shake it off
  39. Ryley Walker – The High Road
  40. Sabrina Starke – Dreamer
  41. Selah Sue – Daddy
  42. Slow Show – Brother
  43. Steven Wilson – Routine
  44. Sven Hammond – Brother Drunk
  45. The Apartments – The House that we once lived in
  46. The Decemberists – Carolina Low
  47. The Lone Bellow – Call To War
  48. The Staves – Blood I Bled
  49. Trixie Whitley – Salt
  50. Underhill Rose – Straight Up
  51. Wilco – Random Name Generator
  52. White Birch – The Hours

2014

Moet dat dan vraag ik me af. Is je muzikale voorkeur op een gegeven moment uitontwikkeld of is de muziek van nu alleen variatie op wat er in het verleden al is geproduceerd. Ik volg een paar websites om een beetje bij te blijven en het verbaasd met elke keer weer hoe ontzettend veel muziek er wordt gemaakt en hoeveel daarvan eigenlijk langs mij heen gaat. Het is gewoon niet bij te houden. En als ik dan toch een keuze heb gemaakt uit dan al dat moois dan kan ik me voorstellen dat mensen denken “alweer gitaar” en “nog steeds die David Crosby”…
Maar ook dit jaar zijn er een paar artiesten die, vind ik, iets hebben toegevoegd aan de muziekbibliotheek omdat ze iets unieks hebben. Een eigen stijl, een unieke stem, heel veel instrumenten of juist heel weinig.

Neem bijvoorbeeld George Ezra en James Vincent McMorrow, beide gezegend met een eigen prachtig stemgeluid. Of Blake Mills en Jon Allen die voornamelijk een gitaar en hun stem gebruiken om hun verhaal te vertellen terwijl Barlow en Rhodes (Lamb) daarvoor allerlei elektronicageluidjes en ritmes voor gebruiken. Ik herken ze uit duizenden net zoals oude getrouwen als David Crosby, Robert Plant of Chris Robinson.

Wat misschien wel de plaat van het jaar is : Paolo Nutini die met zijn derde studio album Caustic Love een heel sterke plaat heeft achtergelaten. Het was moeilijk kiezen uit de vele sterke nummers maar Looking For Something leek me een mooie afsluiter van deze lijst.

Dat geldt ook voor de openingsact : The Lone Bellow. Ik hoorde deze plaat in het voorjaar, toen bijna heel Europa in de ban was van de Common Linnets. Alt-Country, mooi gezongen, mooi (ingehouden) tempo met als enige verschil met het gelegenheidsduo Waylon/De Lange tegen het einde een versnelling en mooie twist. Ik was even in dubio wat waarom het nummer zo plotseling van veranderde. Totdat ik las dat de leadzanger Zach Williams een dagboek was begonnen nadat zijn vrouw als gevolg van een ongeval tijdelijk verlamd was geraakt. Het geeft het nummer veel meer lading. Het moet gezegd worden dat dit nummer eigenlijk uit 2013 is maar ik vond het zo goed dat ik er maar mee begin. Ze komen dit jaar met een nieuwe CD en hopelijk ook een optreden in NL.

En mijn dochters? Die waren heel 2014 in de ban van Frozen. Meezingen met ‘Laat het Los’, de haren losmaken en zwaaien met de heupen……ze worden al zo groot.

Dit is mijn lijst van 2014. Veel plezier in 2015!

CD1
01. The Lone Bellow – Tree To Grow
02. David Crosby – The Clearing
03. Blake Mills – If I am Unworthy
04. Rosanne Cash – The Long Way Home
05. Ryan Adams – Kim
06. Elbow – Honey Sun
07. Jeff Tweedy – World Away
08. Damien Rice – Colour Me In
09. Rodney Crowell – Famous Last Words Of A Fool In Love
10. Gregory Page – Right or Wrong
11. Beck – Say Goodbye
12. Angus & Julia Stone – Main Street
13. Ray Lamontagne – Airwaves
14. Andrew Bird – Don’t Be Scared
15. Joe Henry – Every Sorrow
16. Robert Plant – A Stolen Kiss
17. Jon Allen – Hummingbird Blues
18. Chris Robinson Brotherhood – Burn Slow

CD2
01. Damien Jurado – Silver Timothy
02. Fink – Shakespeare
03. Tim Knol – Sea of Shame
04. Robert Ellis – Good Intentions
05. Temples – Mesmerise
06. Young The Giant- Anagram
07. George Ezra – Did You Hear The Rain
08. Sharon Jones and the Dap-Kings – Long Time, Wrong Time
09. Lee Fields – In the Woods
10. Curtis Harding – Keep on Shining
11. Real Estate – The Bend
12. Andy Burrows – Hearts And Minds
13. Lamb – We Fall In Love
14. Sohn – Artifice
15. First Aid Kit – Waitress Song
16. Sean Rowe – The Drive
17. Dotan – 7 Layers
18. Lucius – Monsters
19. Chuck Prophet – If I Was a Baby
20. James Vincent McMorrow – Glacier

CD3
01. Ty Segall – The Hand
02. Brendan_Benson – Diamond
03. Blaudzun – Wingbeat
04. Spoon – Knock Knock Knock
05. Mark Lanegan – The Killing Season
06. Jack White – Alone In My Home
07. War On Drugs – Red Eyes
08. Lady Lamb The Beekeeper -Bird Balloons
09. Tom Petty & The Heartbreakers – Fault Lines
10. Strand of Oaks – Same Emotions
11. Flying Colors – One Love Forever
12. Ben Howard – She Treats Me Well
13. Foo Fighters – Something From Nothing
14. Drive By Truckers – When He’s Gone
15. Joan As A Policewoman – Good Together
16. Paulo Nutini – Looking For Something

Van een aantal zijn op YouTube ook beelden te vinden :

The Lone Bellow :

Ryan Adams

Fink

Paolo Nutini

James Vincent McMorrow

Curtis Harding

Tweedy

Blake Mills

Laat het Los uit Frozen

2013

Ik ben normaal niet zo van de gebaande paden maar dit jaar is er een artiest waarvan, volgens mij, elk nummer wat ie heeft gemaakt of waaraan ie heeft meegewerkt een hit is geworden: Pharell Williams. En hij bracht ook nog eens iets terug. Disco! Bij het horen van de eerste klanken van Get Lucky (een samenwerking tussen Pharell en Daft Punk) voel je meteen de tijden van Bee Gees, Tramps, Kool & The Gang weer helemaal terug komen. En bij het horen van Happy (uit Dispicable Me 2) word ik meteen ook Heppie! 2013 is voor Pharell.

Er was nog een artiest die vanaf het eerste moment een onuitwisbare indruk op mij heeft gemaakt. Michael Prins. De beste singersongwriter uit Nederland van dit jaar. Mijn favorieten bij talentenshows winnen nooit en eerlijk toegegeven had ik niet verwacht dat Giel Beelen Michael zou kiezen maar het wonder geschiedde en zijn eerste indurk was en bleef onuitwisbaar. Zijn laatste vertolking van Close To You als toegift in de finale was een enorm kippenvelmoment.

Daft Punk ft. Pharell – Get Lucky

Michael Prins _ Close to You (toegift tv uitzending)

Wat er verder opviel dit jaar “: Jonathan Wilson, geboren in Forest City, North Carolina op 30 December 1974, heeft dit jaar zijn tweede cd uitgebracht : Fanfare.
Fanfare bevat gastbijdragen van onder andere Jackson Browne, Graham Nash en David Crosby. De invloeden van deze artiesten en bijvoorbeeld Neil Young of Pink Floyd zijn zeker goed te horen. En net zoals zijn 1ste langspeler (Gentle Spirit) stopt deze plaat ook pas na een kleine twee uur. Er zijn op You Tube mooie live registraties van Jonathan Wilson te vinden. Voor deze post van mij alleen een muzikale bijdrage.

Trixie Whitley geboren op 24 juni 1987 in Gent verhuisd na 1 jaar met vader Chris naar New York. Ze reisde met vader mee naar platenstudio’s en concertzalen. Op haar 10de begon ze op drums. Op haar 14de treedt ze op met het dansensemble “Les Ballets C de la B.” In 2005 neemt ze haar eerste EP op (Strong Blood) en gaat vervolgens werken met beroemde artiesten en producers zoals Robert Plant en Daniel Lanois. Begin 2013 verschijnt “Fourth Corner” en volgt een tour in Europa en zie ik haar in de Effenaar. Ze geeft tijdens concerten alles en ondanks de gemoedelijke en onrustige sfeer krijgt ze de zaal toch nog heel stil bij de ingetogen nummers. Zeker bij “Breathe You In My Dreams”

Natuurlijk ook nog twee gouwe ouwe die in 2013 nog een nieuwe CD uitbrachten. Eels, Tired Pony en I Am Kloot. Niet heel erg vernieuwend maar gewoon goed.

Tenslotte voor mijn dochters die weer een jaartje verder zijn in het ontwikkelen van een eigen smaak: op alle basisscholen bekend: Het bekertjes lied (en overal op klappen …)

De lijst van 2013 bestaat uit drie delen :

Side 1.
01. Daft Punk feat. Pharrell Williams – Get Lucky
02. Allen Stone – Unaware
03. The Civil Wars – Eavesdrop
04. Douwe Bob – I Smoke And I Drink
05. Hem – Tourniquet
06. Valerie June – You Can’t Be Told
07. Tom Odell – Another Love
08. Amy Speace – How To Sleep In A Stormy Boat
09. Iron And Wine – Low Light Buddy Of Mine
10. Janelle Monae – Victory
11. Agnes Obel – Dorian
12. Alela Diane – About Farewell
13. Giovanca – How Does It Feel
14. Thomas Dybdahl – Soulsister
15. Amos Lee – Lowdown Life
16. Laura Marling – I Was An Eagle
17. Gregory Porter – Water Under Bridges
18. Eels – On The Ropes
19. Pharrell Williams – Happy

Side 2.
01. Daniël Lohues – Ik Haal Mij ‘n Hond Op
02. Chaim- Honey And I
03. Sun Kil Moon – Among the Leaves
04. Royal Parks – She
05. Devendra Banhart – Daniel
06. Daughter – Still
07. Trixie Whitley – Breathe You In My Dreams
08. Sarah Blasko – Fool
09. Laura Jansen – Light Hits The Room
10. Hollis Brown – Down On Your Luck
11. Tired Pony – Carve Our Names
12. Douwe Bob – I Smoke And I Drink
13. Jason Lisbell – Elephant
14. Stevie Ann – House Of Cards
15. Atoms For Peace – Stuck Together Pieces
16. John Mayer – Waitin’ on the Day
17. Jonathan Wilson – Cecil Taylor
18. Israel Nash Gripka – Who In Time
19. Matt Simons – I Will Follow You Into The Dark
20. Michael Prins – Rivertown Fairytales

Side 3.
01. Gary Clark Jr. – When My Train Pulls In
02. Mark Lanegan – Pentacostal
03. Turin Brakes – Dear Dad
04. Biffy Clyro – Sounds Like Balloons
05. Kashmir – Peace In The Heart
06. Kings of Leon – Family Tree
07. Kurt Vile – Snowflakes Are Dancing
08. Motorpsycho – Barleycorn (Let it come let it be)
09. The National – Fireproof
10. North Mississippi Allstars – Snake Drive
11. Rival Sons – Keep On Swinging
12. Travis – New Shoes
13. David Bowie – (You Will) Set the World On Fire
14. Stereophonics – In A Moment
15. I Am Kloot- These Days Are Mine
16. Steven Wilson- Drive Home

2012

Van een muziekant uit Volendam verwacht ik niets anders dan makkelijk meezingbare Nederlandstalige volksmuziek. Case Mayfield bewijst dat het ook anders kan. In 2012 bracht hij zijn debuutalbum uit: The Many Colored Beasts. Met 10, opgenomen in tien dagen en uitgebracht op 10 oktober, heeft hij zelfs een tweede album afgeleverd in 2012. Een ongekende productiviteit met nummers voor bijna ieders wat wils : rauw, zoet, ruig, gevoelig. Zeker een talent en misschien op termijn een echte ster.

‘I wanna be a Rainbow, so I can pick any color I like’

(Helaas is de video op YouTube niet meer beschikbaar)

2012 was verder voor mij het jaar van de oude rotten ‘live’ zien spelen. Twee artiesten heb ik dit jaar van mijn ‘bucket list’ kunnen halen.
Als eerste sir Paul McCartney (24 maart Ahoy). Gelukkig geen stadionconcert maar lekker binnen (al was het vuurwerk bij ‘Live and Let Die’ wel een beetje gewaagd).
Goed concert met natuurlijk een enorme lijst van legendarische nummers en een grote show. Maybe I’m Amazed vond ik het hoogtepunt : Kippevel.

En toen was er ineens de aankondiging dat Tom Petty And The Heartbreakers naar Nederland kwamen (24 juni HMH). Een band die 20 jaar niet meer in Nederland had opgetreden. Waarom zijn we Tom en Mike Campbell (lead guitar) al die jaren vergeten? Voor mij een raadsel. Maar ik was erbij, lekker dichtbij, geen enkel zwak moment in het optreden. Gewoon kicken!

Maar er was een concert, klein maar fijn, op 20 mei in Tivoli De Helling : Tim Christensen & The Damn Crystals ! Een kleine zaal, op de eerste rij zonder te dringen. Tim is een singer-songwriter die in de afgelopen jaren een steeds langere wordende lijst van juweeltjes heeft afgeleverd. Je hoort regelmatig zijn voorliefde voor de Beatles in zijn nummers. Mooie zang, afwisseling, strak gitaarspel, van hard naar ingetogen en met genoeg fantasie om elk concert tot een belevenis te laten uitgroeien. De Familie Christensen was vroeger niet erg vermogend, maar toen Tim acht jaar oud was, ontving zijn vader een geldbedrag waarvan Tim mocht bepalen wat ermee gedaan werd: een zwembad in de achtertuin of op vakantie naar Liverpool en Londen (Abbey Road Studios). Tim koos voor het tweede en dit was de enige keer dat hij naar zijn weten met zijn familie op vakantie is geweest. Hoe Tim nu rond komt is voor mij een raadsel; 15 euro voor een concertkaartje kan geen vermogen opleveren. Ik heb daarom na het concert meteen alle CD’s van hem gekocht (tenminste wat er in NL en Denemarken nog te krijgen was). Ik hoop dat hij hiermee de winter door komt en nog een keer terug keert. Op Youtube vind je trouwens een enorme lijst met akoestische nummers die hij thuis (vrij laat) heeft opgenomen, hulde om je fans zo te blijven voorzien van beeld en geluid. Het meest ingetogen nummer van z’n laatste CD heb ik bijgevoegd.

En tenslotte : In 2007 als eerbetoon aan hun, in 2006 overleden, ontdekker Ahmet Ertegün gaf Led Zeppelin een eenmalig concert in de O2 Arena in Londen. Jimmy Page, Robert Plant en John Paul Jones met Jason Bonham (de zoon van) op drums. Het concert is misschien wel hét meest gewilde reünieconcert ooit. Meer dan twintig miljoen mensen probeerden een kaartje te bemachtigen voor Led Zeppelins Celebration Day en maar ongeveer 20.000 ‘lucky ones’ waren er daadwerkelijk live getuige van. En nu, vijf jaar na dato komt er voor die andere 19 miljoen 9 honderd 80 duizend fans tóch een muzikaal verslag van die avond. Het is een mooie registratie. Veel delen zijn op YouTube te vinden. Eentje hieronder:

Of er verder nog iets heel nieuws was in 2012? Vast wel. Maar ik wordt al iets ouder (denk ik) dus een paar ouwe getrouwen blijven terugkomen. Uit de enorme lijst releases heb ik weer een selectie gemaakt. Mijn lijst voor dit jaar:

CD1
01. First Aid Kit – Blue
02. Qeaux Qeaux Joans – Heartache
03. Mumford & Sons – Holland Road
04. Bertolf – Burning Bushes
05. Josh Rouse and The Long Vacations – Disguise
06. Gretchen Peters – The Matador
07. James Vincent Mcmorrow- We Don’t Eat
08. Lisa Hannigan – Passenger
09. The Civil Wars – Poison & Wine
10. Alt-J – Something Good
11. Glen Hansard – What Are We Gonna Do
12. Aimee Mann – Disappeared
13. Sabrina Starke – Toss Me A Dream
14. Joss Stone – Sideway Shuffle
15. Trijntje Oosterhuis – We Are Gold
16. John Mayer – The Age Of Worry
17. Michael Kiwanuka – Always Waiting
18. Shelby Lynne – I’ll Hold Your Head
19. Emmett Tinley- Marvellous Day
20. Jonathan Jeremiah – Forever Shall Be Ours
21. Jason Mraz – I Won’t Give Up

CD2
01. Flying Colors – Blue Ocean
02. Tim Christensen And The Damn Crystals – Far Beyond Driven
03. Case Mayfield – Schizophrenia
04. Aberta Cross – I Believe In Everything
05. Blaudzun – Elephants
06. Mark Lanegan Band – Riot In My House
07. Angus Stone – Wooden Chair
08. dEUS – The Soft Fall
09. Andy Burrows – Keep On Moving On
10. Grizzly – Bear – Speak In Rounds
11. Black Country Communion – Common Man
12. Shearwater – You As You Were
13. Band Of Horses – Slow Cruel Hands Of Time
14. Dave Matthews Band – Mercy
15. The Shins – September
16. Dewolff – Crumbling Heart
17. Jack White – Blunderbuss
18. Chris Robinson Brotherhood – Rosalee
19. Tim Christensen And The Damn Crystals – Never Be One Until We’re Two

En tenslotte … het favoriete nummer van mijn dochters 😉